6/8/17

Τι χωράει σε έναν τενεκέ.

Πριν λίγους μήνες μια φίλη έγραψε μια ανάρτηση στο fb για μια κυρία που είχε στην αυλή της γλάστρες από τενεκέδες τυριού. 

Η γιαγιά μου είχε τέτοιες.
Και ήρθε μπροστά μου η εικόνα και λαχτάρησα να βάλω κι εγώ στο μπαλκόνι μου. 

Αλλά δεν θα είναι όπως στο σπίτι της γιαγιάς, στο σπίτι της γιαγιάς οι γλάστρες αυτές ακουμπούσαν στον άσπρο τοίχο της αποθήκης, και στο καφέ παράθυρο ψηλά, που δεν το έφτανα, έβαζαν οι μεγάλοι το αουτάν, εκείνο το κίτρινο για τα κουνούπια, που βρωμούσε τόσο, που όχι κουνούπι, ούτε άνθρωπος δεν σε ακούμπαγε, και ο παππούς κάθε που σουρούπωνε φώναζε: "βάλε φάρμακο, έχει κουνούπια, δεν ψεκάσανε εφέτο" και μετά καθότανε σε μια σεζλόνγκ πορτοκαλί - πράσινο που για κάποιον ακαθόριστο λόγο μου θύμιζε πάντα καρπούζι, και η γιαγιά φώναζε να μην πατάω στα χώματα "τσιμέντο τσιμέντο να πηγαίνεις" κι εγώ έτρεχα στο πάνω σπίτι κι άνοιγα όλα τα συρτάρια χωρίς να πειράξω τίποτε, μόνο και μόνο για να μυρίσω εκείνη την μυρωδιά, μυρωδιά γιαγιάς και μέριτο μαζί, να φάω ένα νουαζετίνι, εκείνα τα πράσινα με το ολόκληρο φουντούκι, να θάψω το περιτύλιγμα στην γλάστρα για να μην με καταλάβουν και με μαλώσουν και να κατέβω πάλι κάτω στην αυλή και ο παππούς να με κοροϊδεύει και να μου λέει οτι από εκείνη την κουφάλα του δέντρου βγαίνουν βατράχια και να μην πηγαίνω κι εγώ να κοιτάω έντρομη το δέντρο γιατί πολύ τα φοβόμουν τα βατράχια.

Τελικά δεν είναι οι γλάστρες από τενεκέ τυριού που λαχτάρησα.
Είναι να είναι καλοκαίρι και να είμαι 8 χρονών στο σπίτι της γιαγιάς.

9/7/17

Who can spy on the spies?*

Αγαπώ πολύ τον le Carré.
Ήθελα να συνεχίσω τον εντιμότατο μαθητή αυτό το σαββατοκύριακο, που το είχα ξεκινήσει κάπου τον Νοέμβριο.
Αλλά η τριλογία αυτή είναι από τα βιβλία που έχουν χαρακτήρα και τον επιβάλλουν κι αν είσαι λίγο έξυπνος πρέπει να τον σεβαστείς.

Δεν είναι απλά ένα αστυνομικό βιβλίο.
Είναι κατασκοπικό του Ψυχρού Πολέμου.
Βαρύ, αργό, ψυχολογικό.
Πληθωρικό: στις αισθήσεις σου που είναι πάντα τεντωμένες, στις περιγραφές του, στην υποβλητικότητα της ατμόσφαιρας, στο αγγλικό του χιούμορ που ή το πιάνεις με τη μία ή δεν το καταλαβαίνεις ποτέ και σου ξεφεύγει.

Δεν είναι βιβλίο για καλοκαίρι, ζέστη και βεράντα.
Είναι βιβλίο που θέλει τσιγάρα
ουίσκυ
λίγο φως 
και τον αέρα να λυσομανάει έξω από το παράθυρο.

Κι επειδή ούτε καπνίζω, ούτε ουίσκυ πίνω, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω να χειμωνιάσει και να το ξαναπιάσω κάτω από μια κουβέρτα στη γωνία του καναπέ.
Και ξέρω οτι η αναμονή θα με αποζημιώσει.

Προς το παρόν θα διαβάσω λίγο Nesbo πριν κοιμηθώ και θα το μετανιώσω όταν θα κοιτάξω το ρολόι και θα έχει πάει καλές 04:00.
Πάντα το ίδιο λάθος.

* John le Carré, Tinker, tailor, soldier, spy.

11/6/17

Θάλασσα λανθασμένη δεν γίνεται*

Είπα τις προάλλες στο μάθημα οτι δεν πειράζει που θα έχω διάβασμα όλο το καλοκαίρι και δεν θα πηγαίνω στη θάλασσα γιατί η θάλασσα δεν μου αρέσει. Έπεσε μια βουβαμάρα όσο να πεις.

Δεν είναι οτι δεν μου αρέσει - αρέσει.
Απλά δεν την λατρεύω.
Δεν την αποζητώ.
Δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή την καλοκαιρινή παράνοια που τους πιάνει όλους οτι σώνει και ντε πρέπει να πάνε στη θάλασσα γιατί το ημερολόγιο λέει καλοκαίρι, οτι είναι ο μόνος αποδεκτός τρόπος να περάσουν τους μήνες αυτούς, οτι οι ώρες μακριά από την θάλασσα είναι ένα βάσανο και φυσικά αλίμονο σε όσους δεν θα πάνε στη θάλασσα το σαββατοκύριακο (τους καημένους!).

Έχει όμως και κάτι, που δεν μπορείς να το βρεις πουθενά αλλού.
Είναι εκείνη η αίσθηση που έχεις όταν βουτάς το κεφάλι σου μέσα σ'αυτήν και ο υπόλοιπος κόσμος σταματάει να υπάρχει. 
Είναι εκείνος ο ήχος, το περίεργο και συνεχόμενο γλουγλου, που σε βγάζει από το παρόν σου και σε πάει κάπου αλλού, σε ένα άλλο αλλού, σε ένα αλλού που με έναν περίεργο τρόπο υπάρχεις αλλά όλα αυτά που κουβαλάς μαζί σου δεν υπάρχουν, είσαι μόνο εσύ και όλα τα άλλα έχουν μείνει στην επιφάνεια του υδάτινου αυτού όγκου, τίποτα δεν μπορεί να τον διαπεράσει, είναι ένα άβατο για όλα εκτός από το σώμα σου, κι όταν ξαναβγείς στην επιφάνεια, αυτό το σώμα η θάλασσα το κάνει να επιπλέει, να έρθουν όλα τα υπόλοιπα να ξαπλώσουν πάνω του, μόνο τα απαραίτητα, τα άλλα ή χάθηκαν ή θα γυρίσουν αργότερα, δεν τα χρειάζεσαι ακόμη.

Τελικά, η θάλασσα ξέρει.

* Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη.

24/3/17

Δάσκαλε που δίδασκες...

Όταν ανακοινώνω στους μαθητές μου οτι θα χάσουν μάθημα, η ευτυχία και η χαρά τους είναι σχεδόν εκνευριστικά έκδηλη. Δεν έχει σημασία ο λόγος. Και σε κηδεία να τους πεις οτι έχεις να πας, αυτοί θα δείξουν την χαρά τους με τον ίδιο τρόπο: χοροπηδώντας και ουρλιάζοντας.

Τα λέει αυτά κάποια που όταν το πρωί της έστειλε μήνυμα η συμφοιτήτρια για να της πει οτι την Δευτέρα το μάθημα στο πανεπιστήμιο αναβάλλεται, απάντησε αυτό

28/2/17

A true gentleman

Έβρεχε.
Της κρατούσε την ομπρέλα καθώς διέσχιζαν την διάβαση στο φανάρι.
Ήταν δεν ήταν έξι χρονών.

13/2/17

La La Land

Είδα κι εγώ το La La Land, συνεχίζετε να διαβάζετε με δική σας ευθύνη αν δεν το έχετε δει, αν και ποτέ δεν κατάλαβα όλη αυτή την παράκρουση με τα σπόιλερς, εκεί φαίνεται η καλή ταινία, να ξέρεις τι γίνεται κι όμως να θες να την δεις.

Είναι λοιπόν ο Σεμπάστιαν που θέλει να ανοίξει ένα μαγαζί που θα παίζει τζαζ όπως την ονειρεύεται αυτός (στο τέλος τα καταφέρνει).
Είναι η Μία που θέλει να γίνει διάσημη ηθοποιός (στο τέλος τα καταφέρνει).
Είναι αυτοί οι δύο που ερωτεύονται πολύ και θέλουν να μείνουν για πάντα μαζί (στο τέλος δεν τα καταφέρνουν).

Και διάβασα κάπου οτι δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε που δεν έμειναν μαζί αυτοί οι δύο γιατί η ταινία δεν έχει ως βασικό της θέμα την ιστορία αγάπης τους αλλά την κατάκτηση των ονείρων τους. Και δεν καταλήγουν μαζί, αλλά εκπληρώνουν και οι δυο τα όνειρα τους, ενώ αν έμεναν μαζί, όπως μας παρουσιάζεται στο εναλλακτικό τέλος, ο Σεμπάστιαν δεν θα εκπλήρωνε το όνειρο του, δεν θα άνοιγε ποτέ το μαγαζί του.

Αλλά κάπου στην ταινία οι πρωταγωνιστές λένε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, άρα και τα όνειρα αλλάζουν, κι αν στην πορεία το όνειρο του Σεμπάστιαν έγινε πρώτα η Μία και μετά το μαγαζί; Στην τελική δεν φαινόταν και πολύ λυπημένος στην εναλλακτική πλοκή.

Διάολε, το άξιζε το κορίτσι στο τέλος.
Το άξιζε.


1/1/17

Not another new year's resolutions' post.

Μισώ τα new year's resolutions.
Με αγχώνουν.
Είναι σαν να δίνω στον εαυτό μου την ύλη των εξετάσεων της χρονιάς και να του λέω οτι σε 12 μήνες θα τον εξετάσω να δω τι κατάφερε.
Πολύ άγχος για πρώτη μέρα του χρόνου!

Το 2017 με βρήκε να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα.
Στο μπαλκόνι,
με το χοντρό μπουφάν και το κασκόλ μέχρι τα αυτιά, 
να κοιτάω τα πυροτεχνήματα όλης της πόλης στον μαύρο ουρανό, που γινόταν κόκκινος εδώ, πράσινος εκεί, κίτρινος με ροζ λίγο πιο πέρα, και ξανά και ξανά, για πάνω από 20 λεπτά, χρώματα σε μαύρο φόντο σε όλο τον ορίζοντα.

Και τότε χαμογέλασα και κάτι σκέφτηκα.
Και είναι ίσως η μόνη σκέψη που χρειάζομαι για όλη την χρονιά:

All you need is faith, 
trust 
and a little bit of pixie dust.

25/12/16

It's christmas time.

Κάθε που Χριστουγεννιάζει, κι όλα σχεδόν τα μαγαζιά είναι κλειστά κι εγώ τα κοιτάω από το αυτοκίνητο ή το αστικό, κάνω την ίδια ευχή:
όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δουλεύανε 12ωρα στην αγορά για 20 μέρες στη σειρά,
που ανέχθηκαν αγενείς ανθρώπους,
που άφησαν μόνους τους αγαπημένους τους,
που ήταν πολύ κουρασμένοι στο τέλος της μέρας για να περπατήσουν νύχτα στην φωτισμένη πόλη,
να είναι τώρα κάπου ζεστά, με έτοιμο φαγητό και τους ανθρώπους τους τριγύρω.
Να ξαπλώνουν στον καναπέ με ένα κουτί γλυκά και να χαζεύουν κωμωδίες στην τηλεόραση.
Να ξεκουράζονται και να είναι ήρεμοι μέσα τους.

Και όπως είχε πει και ο τεράστιος Leonard Cohen στο κλείσιμο της συναυλίας του στο Chicago το 2009: 
"Be with your family and your friends.
Be blessed. 
And if that's not your bag, be blessed in your solitude."


7/12/16

I lived in books more than I lived anywhere else*

Για κάποιο λόγο νομίζω πως όλοι εμείς που αγαπούμε την λογοτεχνία και διαβάζουμε βιβλία από μικροί, κρύβουμε μέσα μας μια μοναξιά.

Είμαστε αυτοί που στο σχολείο δεν ταιριάζαμε πολύ με τα άλλα παιδάκια, άσχετα αν κάναμε παρέα μαζί τους. 
Ή είμαστε αυτοί οι, περισσότερο ή λιγότερο, εσωστρεφείς, που δεν άντεχαν να είναι κάθε μέρα όλο το απόγευμα έξω στις αλάνες για παιχνίδι με τα άλλα παιδάκια.
Ή αυτοί που ήταν κάθε μέρα όλο το απόγευμα έξω στις αλάνες για παιχνίδι με τα άλλα παιδάκια αλλά χαιρόντουσαν γιατί ήξεραν οτι μόλις βραδιάσει θα χωθούν με μπισκότα και βιβλίο κάτω από την κουβέρτα (τα μπισκότα συνήθως κρυφά από την μαμά) και αυτό θα ήταν το καλύτερο κλείσιμο της μέρας.

Αυτό που αγαπούσα ήταν οτι δεν ένιωθα μόνη όταν είχα το βιβλίο μου.
Ούτε βαριόμουνα.
Μόνο λίγο στεναχωριόμουν που δεν είχα άλλα παιδάκια να μοιραστώ την έξαψη του διαβάσματος της τελευταίας σελίδας.


(να πω και κάτι δημόσια, μπας και εξιλεωθώ: είχα δανειστεί στο δημοτικό από την βιβλιοθήκη "τα χρυσά γεράκια του Τζέκινς Χαν" κι επειδή έτρωγα τα παπαδοπούλου τα γεμιστά με σοκολάτα, σχεδόν όλες οι σελίδες είχαν σοκολατένιες δαχτυλιές όταν επέστρεψα το βιβλίο. Κανείς δεν μου έκανε παρατήρηση αλλά το έχω βάρος από το 1996.)

6/12/16

Η έκτη του Δεκέμβρη.

Πιστεύω πολύ στην δύναμη των αρνητικών παραδειγμάτων.
Όσο δύναμη κρύβει το "θέλω να γίνω σαν αυτόν" άλλη τόση κρύβει το "δεν θέλω να γίνω σαν κι αυτόν".

Πριν οκτώ χρόνια ένας αστυνομικός σήκωσε το όπλο του και σκότωσε ένα αγόρι 15 χρονών χωρίς να απειλείται με κανέναν τρόπο η σωματική του ακεραιότητα.

Αυτό είναι το γεγονός. Και κάτι επιχειρήματα του στυλ: "ναι, αλλά τον έβρισε, τον κορόιδευε, του μιλούσε ειρωνικά" εγώ τα ακούω βερεσέ, αν ήταν κάθε φορά που στην τάξη μας μιλούσαν άσχημα να σηκώναμε πιστόλια, μαθητής όρθιος δεν θα είχε μείνει.

Θυμόμαστε όλοι τον Αλέξη. Κι αυτό είναι καλό.

Πρέπει να θυμόμαστε και τον Κορκονέα.
Αυτόν πιο πολύ.
Πρέπει να θυμόμαστε τι δεν πρέπει να γίνουμε:
καταχραστές της όποιας εξουσίας έχουμε,
ενήλικες που νομίζουμε οτι έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας,
επαγγελματίες χωρίς συνείδηση της ευθύνης μας,
άνθρωποι που ξεχνάμε οτι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες που είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε κατάματα και όχι με μια εκ των υστέρων, βολική, άχρηστη, αμφιβόλου κινήτρου συγγνώμη.

Έχουν περάσει πολλοί μήνες από τότε.
Όπου και να'σαι Αλέξανδρε,  εύχομαι να περνάς καλά.
Κι εύχομαι να μπορείς να χαμογελάς.
Σου πάει.

25/11/16

Όταν ο Nesbo συνάντησε τον Leonard Cohen

Ο Nesbo είναι ένας Νορβηγός συγγραφέας κυρίως αστυνομικής λογοτεχνίας, με βασικό ήρωα τον Ηarry Hole, έναν ψηλό, ξανθό, μοναχικό, αλκοολικό σαραντάρη, που όμως σε κάποια φάση ερωτεύεται μια κοπέλα, την ερωτεύεται πολύ και προσπαθεί πραγματικά να αλλάξει (προσπαθούσε κι από πριν, αλλά κάτι έγινε και ξανακύλησε, μη κάνω σπόιλερ σε αστυνομικό, αμαρτία είναι).

Έχουν βγει δέκα βιβλία με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα και διαβάζω αυτό που μου έχει μείνει, το έκτο. Δεν με ενοχλεί που δεν τα διάβασα με την σειρά, αλλά αν κάποιος τα ξεκινήσει, ας τα πάρει με την σειρά γιατί η εξέλιξη που έχουν οι χαρακτήρες είναι πολύ προσεγμένη.

Στο έκτο αυτό βιβλίο που λέτε, για σημαντικούς λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, ο Χάρυ χώρισε με την κοπέλα του. Για την ακρίβεια αυτή τον χώρισε αλλά αυτός σχεδόν παραδέχτηκε οτι έτσι ίσως να είναι καλύτερα για όλους.

Διαβάζω λοιπόν για έναν Χάρυ χωρισμένο, να παλεύει να μην ξανακυλήσει στο αλκοόλ, να εξακολουθεί να την σκέφτεται, νύχτα, Όσλο, χιόνι και σκέφτομαι πόσο ταιριαστό τραγούδι θα ήταν το a thousand kisses deep του Leonard Cohen για να ντύσει μια τέτοια σκηνή και πόσο μα πόσο ταιριάζουν οι στίχοι "i saw there were no oceans left for scavengers like me" στα χείλη του.

Αλλά άντε τώρα να βρεις κάποιον που αγαπά και τον Νesbo και τον Cohen για να σε καταλάβει.

21/11/16

Μια Παρασκευή

- Είναι ωραία η πόλη αυτή ρε συ, μου είπε με ένα ίχνος τσατίλας στη φωνή της, όπως όταν θες να να ξεκολλήσεις από κάτι αλλά δεν μπορείς γιατί βαθιά μέσα σου δεν θες.
- Ναι, είναι όμορφη, απάντησα και κοίταξα έξω από το παράθυρο εκείνον τον στενό δρόμο που όταν κατεβαίνει το 24 αγχώνεσαι λίγο γιατί χωράει ίσα ίσα.

Αλλά κάτι δεν μου ταίριαζε.

Ξέρεις τι ήταν;

Όχι, αυτή η πόλη δεν είναι ούτε στο μισό όμορφη απ' όσο θα μπορούσε να είναι.
Εμείς είμαστε που διαλέγουμε να δούμε την ομορφιά της, σε αυτά που είναι και σε αυτά που θα μπορούσε να είναι, 
στις βόλτες,
στα φθινοπωρινά δέντρα,
στα ηλιοβασιλέματα της παραλίας που φήμες λένε οτι κάποτε τα χορταίνεις,
στις μπύρες με φίλους,
σε μια κούπα τσάι φουντούκι - βανίλια, 
σε ένα τραγούδι του Πασχαλίδη,
και σε έναν σερβιτόρο που δεν λέει να έρθει για να τον πληρώσεις.

25/10/16

Lucky number 6

Η καινούρια φιλοσοφική του Αριστοτελείου είναι, ομολογουμένως, ένα κτίριο που το χαρακτηρίζεις από αδιάφορο έως πανάσχημο. Υπάρχει και μια φήμη, η οποία δεν ξέρουμε αν όντως ισχύει ή είναι urban auth legend, οτι έχει πρόβλημα στατικότητας και στον τελευταίο όροφο δεν θα έπρεπε να υπάρχουν βιβλιοθήκες 
(ίσως αυτό να μας έσωζε σε ενδεχόμενο σεισμό) 
ωστόσο υπάρχουν δύο 
(δεν σωζόμαστε με την καμία σε ενδεχόμενο σεισμό).

Το κτίριο, αν το κοιτάς από μακριά είναι λίγο σαν φυλακή, λες κι αυτός που το έχτισε βαριόταν και ήθελε να τελειώνει γρήγορα ή απλά μισούσε τα θεωρητικά μαθήματα όταν ήταν μαθητής και έτσι πήρε εκδίκηση
(προφανώς τα μισούσε, δεν θα περνούσε Πολυτεχνείο αλλιώς για να σηκώνει κτίρια).

Έξω είχε κάτι παγκάκια, καθόσουν αν ήθελες 
(αυτή άλλωστε είναι η λειτουργία των απανταχού παγκακίων)
ωστόσο κάποιος τα θεώρησε πολύ ενοχλητικά και τα ξήλωσαν 
(ίσως να θέλανε να τα αλλάξουν αλλά να μην εγκρίθηκε τελικά το ΕΣΠΑ, ποιος ξέρει).

Έχει δυο ασανσέρ, που το καθένα χωράει 4 ανθρώπους. Με λίγο στρίμωγμα 5. Μόνο το ιστορικό έχει περίπου 200 - 240 φοιτητές το έτος. Και περίπου 100 καθηγητές. 
Do the math. 
Καταλήγεις να ανεβοκατεβαίνεις με τις σκάλες. Όχι, δεν κάναμε σωματάρα, καταλήγαμε στο κυλικείο να τρώμε τυρόπιτες για να αναπληρώσουμε τις χαμένες θερμίδες.

Αλλά όταν μπαίνεις, σε χτυπάει εκείνη η μυρωδιά.
Χαρτί
και παλιό ξύλο
και πρωινοί καφέδες
και όνειρα
και συναντήσεις από το πουθενά που κρατάνε μια ζωή
και άγχος
και γέλια
και κούραση
και αναγνώριση
και θες τόσο πολύ να έχεις γράψει ένα 6, τι ψυχή έχει ένα 6, γιατί θες να ξαναμπείς από την πόρτα στο πανάσχημο αυτό κτίριο και να σε χτυπήσει πάλι εκείνη η μυρωδιά αλλά να μην προλαβαίνεις να κοντοσταθείς να την απολαύσεις γιατί έχεις μάθημα στον τέταρτο.

[Ίσως πάλι η μυρωδιά να είναι απλά οι αφίσες των κομμάτων και οι μπογιές από τα συνθήματα κι εγώ να είμαι πολύ ρομαντική, αλλά τι πειράζει;]

18/10/16

You guys are going somewhere or just going?*

Αγαπώ τα αστικά.
Αγαπώ την αίσθηση οτι κάθεσαι και όλα περνούν μπροστά από τα μάτια σου.
Βλέπεις τους ανθρώπους που ανεβοκατεβαίνουν και φτιάχνεις ιστορίες.
Χάνεσαι. Κι εσύ και οι σκέψεις σου.
Σπανίως έχεις ειρμό στα αστικά.
Κάτι σκέφτεσαι, μετά κάτι θα δεις, μια αφίσα, μια μπλούζα, κάποιον που μοιάζει με έναν γνωστό, εκείνο το μαγαζί που τόσα χρόνια λέτε να πάτε με την φίλη σου αλλά ποτέ δεν πάτε, έναν δρόμο που παλιά είχε περπατηθεί πολύ, κάτι, κι αυτό το κάτι αφήνει πάντα τις προηγούμενες σκέψεις μισές και ξεκινά καινούριες αλλά δεν πειράζει, έχει και το μυαλό την ανάγκη πού και πού να τρέχει όπου θέλει αυτό και όχι όπου του επιβάλλουμε εμείς.

Αγαπώ τα αστικά.
Εκεί μέσα, για λίγο μόνο, όσο λίγο χρειάζεται, δεν είμαι τίποτα,
πετάω όλους μου τους ρόλους, 
δεν είμαι, 
ούτε κόρη
ούτε σύζυγος
ούτε φίλη
ούτε μαμά
ούτε καθηγήτρια
ούτε συνάδελφος
παρά μόνο ένα κορίτσι με γυαλιά στα μάτια και ακουστικά στα αυτιά που αγαπά να κοιτάζει έξω από το παράθυρο.

9/9/16

Η μνήμη είναι το μόνο που αξίζει*

Διαβάζω συχνά τα ίδια βιβλία ξανά και ξανά.
Για χαλάρωση, κυρίως.
Και για απόλαυση, αγαπώ πολύ να βρίσκω τις ίδιες λέξεις, θαρρείς κι αλλάζει το νόημα τους και το βάρος τους όταν ξέρεις τι γίνεται στο τέλος.

Στους σχολικούς αγώνες εκφραστικής ανάγνωσης κειμένων, λίγα αποσπάσματα είναι πρωτότυπα. Τα περισσότερα είναι του σχολικού βιβλίου και όλα τα υπόλοιπα θα τα χαρακτήριζε κάποιος "politically correct".
Εγώ πάλι έστειλα δυο μαθητές μου με αποσπάσματα από την λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων, ένα βιβλίο που στη Γαλλία πήρε το βραβείο που απονέμουν κάθε χρόνο οι μαθητές Λυκείου και στην Ελλάδα αμφιβάλλω αν το ξέρουν.
Κάναμε τόσες πολλές πρόβες που πια όταν το ξαναδιαβάζω, δεν ακούω την δική μου φωνή αλλά την δική τους μέσα στο μυαλό μου, τους χρωματισμούς που δίνανε, τις εκφράσεις τους, το πόσο ξένο τους ήταν το κείμενο στην αρχή και πόσο δικό τους το είχανε κάνει μέχρι το τέλος.

Θυμάμαι πώς βγήκαν από τις ξεχωριστές αίθουσες που διαγωνίζονταν.
Η Αναστασία χοροπηδούσε σαν το κατσίκι κι έλεγε: " Κυρία δεν ξέρω αν τα πήγα καλά αλλά ένας που κοιμόταν ξύπνησε και με άκουγε!" κι ο Θάνος είχε πάρει το θριαμβευτικό του ύφος όταν εξηγούσε οτι η μία κριτής κουνούσε συνέχεια επιδοκιμαστικά το κεφάλι της.

Δεν περάσαμε στην τελική φάση των εφτά, αλλά ποιος μπορεί να πει οτι δεν κερδίσαμε;


*τα υπόλοιπα είναι σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. 

1/9/16

Autumn is coming.

Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας όλων.

Για όσους αγαπούν το φθινόπωρο, είναι επίσημα εδώ.
Για όσους αγαπούν το καλοκαίρι, αυτό δεν τελείωσε ακόμη.
Το μεσημέρι έχει ήλιο, θες παγωτό.
Το βράδυ σηκώνει αεράκι, δεν θες πια τεκίλα λεμονάδα, θες κάτι πιο χειμωνιάτικο.
Όταν κλείνεις τα μάτια μπορείς να θυμηθείς την θάλασσα που έφυγε ή να φανταστείς την βροχή που θα έρθει.
Ψάχνεις δραστηριότητες για τον χειμώνα, πότε ξεκινούν οι σειρές που βλέπεις, τι ταινίες και βιβλία είναι στα σκαριά. Ψάχνεις λίγο και για τις επόμενες διακοπές σου.

Γι'αυτό μην με ξυπνάτε όταν ο Σεπτέμβριος τελειώσει.
Ξυπνήστε με τώρα που αρχίζει, να ζήσω την κάθε μέρα του,
γιατί ο Σεπτέμβρης είναι όμορφος κι αστείος,
ακόμα κι όσοι τον μισούν δεν σταματούν να μιλούν γι'αυτόν,
τα φύλλα πέφτουν,
όλα ντύνονται κοκκινοκίτρινα,
οι φίλοι ξαναμαζεύονται σιγά σιγά,
οι βόλτες δεν είναι ανυπόφορες λόγω ζέστης,
ο καθένας βάζει αθόρυβα τα resolutions του,
οι περισσότεροι είναι ευδιάθετοι, ακόμα κι αν ψευτογκρινιάζουν για το καλοκαίρι που τελείωσε,
και δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό και αισιόδοξο από την σκέψη ενός ολόκληρου φθινοπώρου που απλώνεται μπροστά σου.

25/8/16

August rains

Έβρεξε τις προάλλες.
Υποτίθεται θα έπρεπε να βρέχει 3 μέρες στην σειρά, αλλά ούτε στα δελτία καιρού δεν είναι να έχεις εμπιστοσύνη πια.

Σκοτάδι.
Φανάρι.
Αυτοκίνητο σταματημένο με τα φώτα αναμμένα.
Και η βροχή να πέφτει κι εσύ να την βλέπεις μόνο σε εκείνο το κομμάτι που φωτίζουν τα φώτα του αυτοκινήτου.
Ομορφιά.

23/7/16

Θερινές εφημερίες.

Πρέπει να αναγνωριστεί ως παγκόσμια μονάδα μέτρησης του περνάω όμορφα το:
"ξεχνάω να κοιτάξω το ρολόι και εκπλήσσομαι όταν διαπιστώνω πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος".

31/5/16

Only the good die young.

Το πρώτο πράγμα που σου έκανε εντύπωση όταν πρωτοέβλεπες την Βούλα ήταν ότι ήταν ψηλή και όμορφη.
Το δεύτερο πράγμα που σου έκανε εντύπωση ήταν ότι εκτός από ψηλή και όμορφη ήταν και ευγενική και έξυπνη. Σπάνιος συνδυασμός, παραδεχτείτε το.

Ήρθε στο σχολείο μου (στο μεγάλο χωριό) στην Β' Λυκείου γιατί στο δικό της (στο μικρό χωριό) δεν είχε θετική κατεύθυνση. Και μου ζήτησε να κάτσουμε μαζί κι εγώ δεν είχα πρόβλημα αλλά ξέχασα να της πω το όνομα μου κι εκείνη με έψαχνε μετά τον αγιασμό να με ρωτήσει πώς με λένε για να με βρει ξανά την άλλη μέρα. Έτσι γνώρισα την Βούλα και καθήσαμε στο ίδιο θρανίο δυο χρόνια. Μετά το σχολείο καθόταν 5 ώρες σε μια ήσυχη καφετέρια κοντά στα κτελ (του δικού μου, μεγάλου χωριού) γιατί το λεωφορείο (για το δικό της, μικρό χωριό) έφευγε στις 7 το απόγευμα, δεν είχε άλλο. Ποτέ δεν γκρίνιαξε όμως, ποτέ δεν παραπονέθηκε, ποτέ δεν σκέφτηκε να τα παρατήσει. 
Κι όταν μετά έπρεπε να δουλεύει παράλληλα με τις σπουδές της, για να επιβαρύνει λιγότερο τους γονείς της, πάλι με χαμόγελο το έκανε.

Και μια μέρα κάθεσαι στον υπολογιστή και διαπιστώνεις ότι όλοι της γράφουν στο fb καλό παράδεισο και ξεροκαταπίνεις, παίρνεις 1-2 τηλέφωνα και όλοι λένε το ίδιο, ότι είχε καρκίνο και πέθανε μέσα σε 2 μήνες αλλά λες δεν γίνεται αυτό γιατί εσύ θυμάσαι ακόμα που σου χαμογελούσε στον αγιασμό της Β' Λυκείου και που ένα χρόνο μετά βγαίνατε φωτογραφίες στο αεροπλάνο στην 7ήμερη, και λες δεν γίνεται αυτό γιατί ο κόσμος μας είναι αρκετά σκατά από μόνος του και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε Βούλες.

Δεν ήμουν στους κοντινούς της ανθρώπους  - χαθήκαμε λίγο μετά το σχολείο. Αλλά είμαι περήφανη για αυτό το λίγο κομματάκι ζωής που μοιράστηκα μαζί της κι ελπίζω τα παιδιά της να μην κρατήσουν θυμό μέσα τους και να γίνουν κι αυτά σαν την μαμά τους.
Όμορφα και ευγενικά και έξυπνα και καλόκαρδα.


(θυμάσαι που σε έλεγε ο μαθηματικός στην κατεύθυνση σκληροπυρηνική και τον κοροϊδεύαμε μετά στο διάλειμμα;)

23/5/16

Τραμπάλες.

Έχεις την ισορροπία σου.
Μπαλαντζάρει λίγο, γέρνει πότε από 'δω και πότε από 'κει, αλλά έτσι είναι οι ισορροπίες, τραμπάλες για να μην βαριόμαστε.

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να διαλύσουν την ισορροπία μας. Είναι οι άνθρωποι που είναι σημαντικοί για μας. Φταίνε, ως ένα βαθμό, αν μας χαλάσουν την τραμπάλα.

Είναι και άνθρωποι που δεν είναι σημαντικοί για εμάς αλλά είναι τριγύρω μας και καμιά φορά διαλύουν κι αυτοί την ισορροπία μας. 
Δεν φταίνε. 
Φταίμε εμείς που τους αφήσαμε να ανέβουν στην τραμπάλα μας.

19/5/16

Summer is loading

Είναι τραγούδια που τα ακούω μόνο και μόνο για να χορτάσω την φωνή αυτού που τα τραγουδάει. 

Γιατί με καθησυχάζει,
γιατί με ηρεμεί,
γιατί αδειάζει το μυαλό μου,
γιατί με κάνει να χαμογελώ χωρίς λόγο,
γιατί με ισορροπεί,
γιατί καλοκαίρι, βράδυ, μπαλκόνι και τεκίλα πορτοκάλι,
γιατί Morissey.

8/5/16

Πού χάθηκες;*

Χανόμαστε με τους ανθρώπους. And that's ok.
Συμβαίνει.
Κάποιους τους εγκαταλείπεις εσύ στην πορεία, κάποιοι εγκαταλείπουν εσένα, αρκετές φορές αλληλοεγκαταλείπεστε γιατί αλλάζουν οι ρυθμοί και τα ενδιαφέροντα.
Συμβαίνει.
Για κάποιους στεναχωριέσαι που χαθήκατε, για κάποιους αδιαφορείς, για κάποιους ίσως και να ανακουφίζεσαι.

Αλλά όταν τυχαία ξαναβρεθείς με κάποιους από αυτούς, να χαρείς, μην πεις εκείνο το τετριμμένο, χαμογελαστό, σου πετάω το μπαλάκι, "χάθηκες βρε!"

Αυτό το χάθηκες, να το λες μόνο στους ανθρώπους που έψαξες.
Σε αυτούς που τηλεφώνησες αλλά δεν το σήκωσαν.
Σε αυτούς που έγραψες ένα μήνυμα και δεν απάντησαν.
Σε αυτούς που πέρασες από τα στέκια που συχνάζουν και δεν τους βρήκες.

Αλλιώς ασ'το.
Δεν πειράζει.
Αλήθεια.
Aν αισθάνεσαι υποχρεωμένος να πεις κάτι, πες: "χαθήκαμε" ή "πόσο καιρό έχουμε να βρεθούμε!".
Μην υποτιμάς τον άλλο κατηγορώντας τον έμμεσα οτι φταίει κιόλας που δεν δηλώνει το παρόν στη ζωή σου.


*εκεί που δεν έψαξες


2/5/16

Spring rains

Την άνοιξη δεν την καταλαβαίνεις 
ούτε από τα λουλούδια (παρδαλές πιτσιλιές σε πράσινα λιβάδια και σε γκρι πόλεις), 
ούτε από το άρωμα που βγάζουν οι πορτοκαλιές (το άρωμα εκείνο που σε καθηλώνει την ώρα που περπατάς αμέριμνος), 
oύτε από τα βράδια που έρχονται πιο αργά (αλλά είναι ακόμα κρύα).

Την άνοιξη την καταλαβαίνεις στην βροχή. 

Πλέον κανείς δεν την φοβάται, 
κανείς δεν δυσανασχετεί όταν έρχεται, 
κανείς δεν τρέχει να κρυφτεί όταν οι πρώτες σταγόνες ακουμπούν στο πρόσωπο του.
Ακόμα κι αν πέφτει για αρκετές μέρες στη σειρά ή αν τα μετεωρολογικά δελτία προειδοποιούν για καταιγίδες, κανείς δεν νοιάζεται. 
Είναι τα τελευταία νάζια του χειμώνα.

2/4/16

Nowhere to go.

Πού πάνε όλα αυτά που δεν λέμε ποτέ;
Κάπου δεν πρέπει να πηγαίνουν;

Οι σκέψεις,
οι φόβοι, 
τα όνειρα, 
οι ελπίδες,
όλα αυτά που δεν έμαθε ποτέ κανένας εκτός από το μαξιλάρι μας,
κάπου πρέπει να πηγαίνουν.

9/2/16

Μελλοντικές διαπιστώσεις.

Μια μέρα θα γυρίσουμε να κοιτάξουμε πίσω μας και θα διαπιστώσουμε 
πόσο πολύ άξιζαν τελικά όλα εκείνα τα τίποτα που ζούσαμε.

20/1/16

Θεσσαλονίκη.

Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να με πονέσει τόσο, που να θέλω να φύγω μακριά της.
Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να μην έχει τίποτε άλλο να μου δώσει.
Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να με διώξει.

Μέχρι τότε, 
όσο κάθε πλακάκι κρατάει μέσα του κάθε ανάμνηση,
όσο κάθε φως έχει κάτι καινούριο να σου δείξει,
όσο κάθε άγνωστο χαμόγελο που βλέπεις από το παράθυρο καθώς περνάς σου δίνει κουράγιο,
όσο κάθε φθινοπωρινό δέντρο στη μέση ενός χειμώνα που ξέχασε να έρθει σε ηρεμεί,
όσο κάθε φορά που λες οτι όλα πάνε σκατά σε διαψεύδει,
όσο υπάρχουν ταξιτζήδες που σου βάζουν floyd στο δρόμο για το σπίτι,
εγώ θα την αγαπάω.

Παρά τα σκοτάδια της.


[Α, ναι, ξέχασα:
What have we found?
The same old fears.]

2/1/16

Το καθυστερημένο γούρι.

Αναλωνόμαστε τόσο πολύ και τόσο αγχωτικά πολλές φορές στο να υποδεχτούμε την νέα χρονιά όσο πιο σούπερ υπερτέλεια γίνεται και ξεχνάμε να δώσουμε έναν όμορφο αποχαιρετισμό στην χρονιά που έφυγε. Στην τελική, 365 μέρες ήταν αυτές - καλές ή κακές, υπήρξανε, και όσο κλισέ κι αν ακουστεί, ναι, κάτι μας μάθανε.

Τελείωσα το 2015 πάνω από ένα νοστιμότατο μεξικάνικο πιάτο, πίνοντας δυο υπέροχα κρασιά, παίρνοντας ένα απρόσμενο δώρο (ένα γούρι για την περασμένη χρονιά, αλλά ποιος νοιάζεται όταν κάτι φτιάχνεται και δίνεται με αγάπη), με μια παρέα όπου ένας ερωτευμένος με την Ρώμη, μία με το Λονδίνο και δύο με το Παρίσι συμφώνησαν οτι η Φλωρεντία είναι ένα πανέμορφο μέρος που αξίζει να επισκεφτείς.

Καθόλου κακός χαιρετισμός 2015, πρέπει να το παραδεχτείς.
Καθόλου κακός.


26/12/15

Στους πάγους

Ας κάνουμε για λίγο visualise μια χειμερινή σκηνή:
Είσαι στην άκρη μιας παγωμένης λίμνης και θέλεις να περάσεις απέναντι κι ο μόνος τρόπος είναι να περπατήσεις πάνω στον πάγο.
Δοκιμάζεις στην αρχή διστακτικά με το ένα πόδι, χωρίς να βάλεις όλο σου το βάρος για να δεις αν αντέχει ο πάγος.
Μετά δοκιμάζεις με το άλλο πόδι.
Βλέπεις οτι ο πάγος αντέχει, οπότε κάνεις ένα μικρό βηματάκι, αλλά πολύ κοντά στην όχθη ώστε αν γίνει η στραβή να μπορέσεις με ένα πήδημα να πιάσεις ασφαλή στεριά.
Ο πάγος αντέχει οπότε προχωράς λίγο ακόμη. Διστακτικά αλλά προχωράς.
Και λίγο ακόμη και λίγο ακόμη.
Κι ο πάγος αντέχει.
Και φτάνεις ακριβώς στη μέση της λίμνης.
Κι ο πάγος αξιόπιστος.
Και κάπου εκεί λες οτι δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι πια, πατάς γερά με τα δυο σου πόδια και παίρνεις μια βαθιά ανάσα.
Και ο πάγος σπάει εντυπωσιακά και βρίσκεσαι να βουλιάζεις στη μέση μιας παγωμένης λίμνης.

Κάπως έτσι γίνεται και με την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.

23/12/15

Μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Ίσως τελικά το γεγονός οτι η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει στην καρδιά του χειμώνα χωρίς εμείς να το πάρουμε χαμπάρι είναι ο τρόπος που έχει η ζωή να μας δείξει οτι τα καλύτερα έχουν αρχίσει να έρχονται απλά εμείς δεν τα βλέπουμε ακόμη.

Ελπίζω.

14/12/15

Ίσως. Κάποτε.

Υπάρχουν σταυροδρόμια που οι άνθρωποι δένονται και υπάρχουν σταυροδρόμια που οι άνθρωποι χωρίζουν.
Όσο κι αν δεν θες να διώξεις κάποιον από την ζωή σου, όταν κάτι μέσα σου έχει σπάσει, έχει σπάσει. Εύχεσαι τα πράγματα να ήταν αλλιώς, εύχεσαι ο άλλος να προσπαθούσε περισσότερο, να φερόταν διαφορετικά, να μιλούσε και να έλεγε ακριβώς αυτό που θέλεις να ακούσεις για να πειστείς και να μείνεις, αλλά δυστυχώς δεν έχει νόημα να απαιτήσεις αυτά που έχει αξία να δώσει ο άλλος από μόνος του.
Το μόνο που εύχεσαι μαζεύοντας σιγά σιγά τα πραγματάκια σου είναι να συναντηθείτε ξανά σε κάποια άλλη στροφή, και τότε να είναι όλα καλά. Γιατί η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μας κι ελπίζεις αυτό να δουλέψει υπέρ σου. Γιατί δεν ήθελες να τα παρατήσεις αλλά δεν γίνεται να πολεμάς και μόνος.

Σε κάποια άλλη στροφή, λοιπόν.
Ίσως.
Κάποτε.

Ως τότε,
αντίο.

7/12/15

Winter nights.

Έχει κρύο. Κάθε ανάσα έχει πια μορφή, ένα αχνό συννεφάκι. 
Τα φώτα της πόλης το βράδυ είναι πάντα μια μαγεία. Σε μαγνητίζουν με έναν τρόπο τόσο ήρεμο και με μια σιγουριά οτι αν το βλέμμα σου πέσει σε αυτά δεν μπορεί εύκολα να περιπλανηθεί αλλού. Τα κάστρα. Οι δρόμοι. Τα λίγα αυτοκίνητα. Οι ταμπέλες των ξενοδοχείων. Όλα σε μαγνητίζουν.
Μυρίζει καμένο ξύλο. Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή μυρωδιά για τον χειμώνα.

Είναι βράδια σαν κι αυτό, που θες να καθίσεις έξω στο μπαλκόνι, κάτω, στα παγωμένα πλακάκια με την πλάτη στον τοίχο, με ένα τσιγάρο στο χέρι κι ένα ποτήρι ουίσκι στο άλλο, να κλείσεις τα μάτια και να ξεχάσεις τα πάντανα μείνεις μόνο εσύ, το κρύο και η μυρωδιά του καμένου ξύλου, να μείνεις μόνο εσύ, το κρύο, η μυρωδιά του καμένου ξύλου και οι πιο βαθιές σου σκέψεις, οι πιο άγριες, οι πιο ουτοπικές, οι πιο όμορφες,  αυτές που την ημέρα θάβεις γιατί σε τρομάζουν, αυτές που την ημέρα θάβεις γιατί δεν έχουν θέση στη ζωή σου αλλά βράδια σαν κι αυτά τις αφήνεις ελεύθερες, μαζί με ένα λυπημένο χαμόγελο για όλα αυτά που δεν θα γίνουν ποτέ, για όλα αυτά που απογοητεύτηκες γιατί αλλιώς τα μετρούσες εσύ κι αλλιώς οι άλλοι, αλλά χωρίς δάκρυα, γιατί είναι κάτι όνειρα που μπορεί να μην γίνουν ποτέ, αλλά δεν τους ταιριάζει στεναχώρια.

4/12/15

Εμείς και ο χρόνος.

Ο χρόνος είναι περίεργο πράγμα. Τον θέλεις και δεν σου κάθεται πάντα. Αλλά στριμώχνεις λίγο εδώ, στριμώχνεις λίγο εκεί, με λίγη τύχη και καλή θέληση τα καταφέρνεις στο τέλος. 
Αρκεί να θέλεις.
Γιατί είναι ωραίο οι άνθρωποι που αγαπάς, να σε διεκδικούν.
Γιατί στην τελική για ένα: "κατέβα έστω για 10 λεπτά να σε δω, μου έλειψες", ζούμε.

Γιατί τον χρόνο αν δεν τον βρεις, τον φτιάχνεις.

27/11/15

Monsters*

Eίναι φορές που ευχαρίστως θα αντάλλασσα κάποια τέρατα που ζουν στο κεφάλι μου με ένα τέρας μέσα στην ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι.

*Angus Powell

30/6/15

à cause de la couleur du blé...

- Και τι κερδίζεις με το να δένεσαι με ανθρώπους που ξέρεις οτι είναι περαστικοί από την ζωή σου και τους βλέπεις και συνεργάζεσαι μαζί τους μόνο για έναν χρόνο και μετά φεύγουν και μπορεί να μην τους ξαναδείς ποτέ και να μην μάθεις ξανά τίποτα για αυτούς;

- Κερδίζω, γιατί μου μένει το χρώμα του σιταριού...

29/5/15

Lonely readers united.

Aγαπώ πολλά πράγματα στις μεγάλες πόλεις (μισώ άλλα τόσα αλλά δεν είναι της παρούσης).
Νομίζω πως το πρώτο είναι οτι μπορείς να καθήσεις σε ένα όμορφο καφέ, μόνη, με ένα βιβλίο για να διαβάσεις και κανείς να μην σε θεωρήσει περίεργη ή να έρθει να σε ρωτήσει γιατί.

Όχι οτι θα καταλάβαινε αν του εξηγούσες.

15/5/15

Tricky dreamy thought.

Ο όρος απραγματοποίητα όνειρα δεν θα έπρεπε να αναφέρεται στα όνειρα που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ - άλλωστε ποτέ δεν ξέρεις και η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μας.

Θα έπρεπε να αναφέρεται σε εκείνα τα όνειρα που περιλαμβάνουν κι άλλους αλλά (συνήθως) τα κάνεις μόνος.

28/3/15

Καμία Ιθάκη. Κανένας Καβάφης.

Λάθος μας τα μαθαίνουν στο σχολείο.
Δεν περιπλανόμαστε σαν τον Οδυσσέα μέχρι να βρούμε την Ιθάκη μας.
Δεν είναι η Ιθάκη ο προορισμός μας.

Περιπλανόμαστε. Τελεία.
Δεν υπάρχει Ιθάκη.
Κι αν δούμε μια στεριά μπροστά μας από την σχεδία μας / το κρουαζιερόπλοιο μας / την γόνδολα μας (με ό,τι θέλει ο καθένας ταξιδεύει άλλωστε) δεν είναι για να πάμε να εγκατασταθούμε εκεί στον αιώνα τον άπαντα αλλά για να πάρουμε προμήθειες και να μπούμε στο επόμενο καράβι / τρένο / λεωφορείο / γαϊδουράκι / διαστημόπλοιο.
Χωρίς προορισμό. (αλλά όχι και χωρίς σκοπό)
Αυτό το ατέρμονο πήγαινε  είναι η ζωή.
Δεν υπάρχει κατάσταση στην οποία πρέπει να φτάσουμε.
Όλα είναι ο δρόμος.

Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Λίγο ο Καβάφης ίσως να στραβομουτσουνιάσει λίγο που του χαλάμε το ποίημα.

24/3/15

Εμείς και ο κόσμος.

Ο κόσμος.
Ο κόσμος που κρίνει,
που επικρίνει,
που κατακρίνει,
που αδικεί,
που βγάζει βιαστικά συμπεράσματα,
που βγάζει λάθος συμπεράσματα,
που βγάζει τα βολικά για αυτόν συμπεράσματα,
που κοροϊδεύει,
που μειώνει,
που φθονεί,
που δεν παραδέχεται,
που κουνάει το δάχτυλο,
που κοιτάει με μισό μάτι.

Κι εμείς.
Που παλεύουμε να μην πονάμε και να μην εκνευριζόμαστε από την συμπεριφορά του.
Παλεύουμε γιατί ξεχνάμε το πιο απλό κι αληθινό - οτι ο κόσμος κάνει την δουλειά του κι εμείς πρέπει να κάνουμε την δική μας:
να είμαστε δίκαιοι και να είμαστε ευτυχισμένοι.*

Έτσι απλά.


*(το διάβασα πριν χρόνια, αδύνατο να θυμηθώ ποιος το είπε. Το έχω κάνει πυξίδα και δεν με πρόδωσε ποτέ ως τώρα.)

23/2/15

Ανεβοκατεβάσματα.

Είναι κάτι αναρτήσεις πολύ όμορφες, που τις πιάνει το feed αλλά όταν πηγαίνεις στο original blog έχουν κατέβει. Στις αρχές η πρώτη μου σκέψη ήταν πάντα: "Α, κρίμα που το κατέβασε, ήταν τόσο όμορφο κείμενο" αλλά με τον καιρό έμαθα να σέβομαι τους λόγους του καθενός να μετανιώνει για τα κείμενα που ανεβάζει.

Έτσι λοιπόν, ένα λίγο κρύο βράδυ Παρασκευής με βρήκε να περπατάω στον δρόμο και να παλεύω μέσα μου να μην ξεχειλίσει το ποτήρι, γιατί εντάξει, 
όσο και να αντέχεις 
όσο και να γελάς
όσο και να προσπαθείς 
όσο και να μην γκρινιάζεις 
κάποια στιγμή έρχονται μαζεμένα όλα τα συναισθήματα με τα οποία πάλευες, θυμήθηκαν να συμμαχήσουν για να έρθουν να σου ζητήσουν τα ρέστα, κι έτσι με πιάσανε λίγο τα ζουμιά και κάθησα σε ένα παγκάκι για να μην με πάρει χαμπάρι ο κόσμος γιατί φορούσα μάσκαρα και λέω θα τρέχει η μάσκαρα τώρα που κλαίω και θυμήθηκα ένα ποστάκι που είχε ανέβει για λίγο μόνο και μετά κατέβηκε κι έλεγε η κοπέλα οτι μέχρι και τα δάκρυα θα έπρεπε να είναι κινηματογραφικά, μαύρα, με μάσκαρα αλλιώς δεν αξίζει,
κι εκεί που έκλαιγα το θυμήθηκα όλο αυτό και γέλασα
και μετά γέλασα γιατί σκέφτηκα οτι πρέπει να φαινόμουν πολύ αστεία στους περαστικούς που γελούσα μόνη με την μάσκαρα να έχει τρέξει
και μετά ήρθε κι ένα μήνυμα από εκείνα που σε κάνουν να πιστεύεις οτι όσο στραβά κι αν είναι όλα κάπου θα βρεθεί η λύση
οπότε σκούπισα τα κινηματογραφικότατα δάκρυα μου,
παράτησα κινηματογραφικότατα σε εκείνο το παγκάκι όλα όσα ήρθαν να με πλακώσουν,
τύλιξα το μωβ κασκόλ στο λαιμό μου (αυτό κι αν το έκανα κινηματογραφικότατα)
και ευχαρίστησα την καλή μου τύχη που υπάρχουν κείμενα που ανεβοκατεβαίνουν, ακριβώς όπως και η διάθεση μας.

29/1/15

Μόσχα - Βλαδιβοστόκ.

9.300 χιλιόμετρα.
Με τρένο.
Περίπου 144 ώρες ταξίδι.

Περιμένεις την εύκολη ερώτηση, έτσι; 
"Με ποιον θα ήθελες να περάσεις 6 μέρες, ξεχασμένοι μέσα στον υπερσιβηρικό;"

Η δύσκολη ερώτηση είναι άλλη: 
"Θα άντεχες να κάνεις μόνος αυτό το ταξίδι;"

20/1/15

Welcome to the dark side.

- Έκανα ένα πείραμα. Ξεκίνησα να γράφω κάπου, που πρόσβαση έχω μόνο εγώ.
- Και πώς είναι;
- Τρομακτικό. 
   Και απελευθερωτικό, χωρίς αμφιβολία. 
   Αλλά κυρίως τρομακτικό.

31/12/14

30.

Είναι φορές που θες να πεις τόσα πολλά που οι λέξεις μαζεύονται τριγύρω σου σκόρπιες και φωνάζουν σαν παιδάκια για το ποια θα μπει πρώτη και θέλουν όλες να προλάβουν και τελικά άκρη δεν βγαίνει.

Είναι φορές που θες να πεις τόσα πολλά αλλά ξέρεις καλά πως ο άλλος δεν θα καταλάβει, δεν ήταν εκεί για να νιώσει, πώς να του πεις οτι περίμενες στο κρύο το λεωφορείο αλλά η καρδιά σου ήταν τόσο ζεστή που δεν σε ένοιαζε, πώς να του πεις για την γλυκιά λαχτάρα της συνάντησης με μια φίλη, πώς να του πεις για την μυρωδιά του ξύλου που καιγότανε στο τζάκι, για το περπάτημα στο χιόνι, για το βύσσινο που έφαγες κρυφά από το γλυκό, για το φιλικό χτύπημα στην πλάτη και πώς να του πεις οτι καθόσουν σε μια κουζίνα που πρώτη φορά πήγαινες και κοιτούσες το χιόνι να πέφτει κι έπινες νερό και άκουγες τους άλλους μέσα να μιλάνε και Χριστέ μου! πόσο σπίτι σου ένιωθες εκεί και πόσο δεν σε πείραζε αν αύριο πεθάνεις γιατί ένιωσες κι έζησες πράγματα που ζέσταναν την καρδιά σου, γιατί ένιωσες κι έζησες πράγματα που γέμισαν την καρδιά σου και ξέρεις καλά οτι ίσως να μην τα ξαναζήσεις ποτέ σου.

Υπερβολές, θα μου πεις. Εξιδανικεύσεις.
Έμαθα να κρατάω τις μικρές στιγμές θα σου απαντήσω.

Μια εβδομάδα πριν τα 30, στις 30, ήταν μια υπέροχη μέρα.
Και τους 5, σας ευχαριστώ.

12/11/14

Undisclosed desires*

- Τι θέλεις περισσότερο απ'όλα;
- Να πάμε κάπου μαζί. 
  Και να μας ξεχάσουν όλοι. 
  Ακόμα και ο χρόνος.

*muse

2/11/14

Looking for a sign

Στα διλήμματα μας, ζητάμε συνέχεια σημάδια που να μας δείξουν τι να κάνουμε.
Ξεχνάμε να ζητήσουμε πιο σημαντικά πράγματα, όπως την ικανότητα να δούμε τα σημάδια αυτά κι ακόμα περισσότερο να καταφέρουμε να τα διαβάσουμε σωστά κι όχι όπως μας συμφέρει.

28/10/14

Υou feel like home.

Σε ποιο μέρος τρέχει το μυαλό σου όταν όλος ο κόσμος τριγύρω σου
ζητάει
απαιτεί
μιλάει χωρίς να ακούει
αδιαφορεί
απογοητεύει
επιβάλλεται 
και κουράζει την ψυχή σου σε τέτοιο βαθμό που το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να καθήσεις στο χαλί και να βάλεις τα κλάματα;

27/10/14

Σκεπάσματα.

Δεν είμαι σίγουρη οτι στο τέλος της ημέρας είναι το πάπλωμα που με ζεσταίνει.
Νομίζω είναι η σκέψη οτι κάποιοι άνθρωποι υπάρχουν στην ζωή σου. Έρχονται και σε σκεπάζουν κάθε βράδυ, η σκέψη τους, τα μάτια τους, η ασφάλεια που νιώθεις μαζί τους, το συναίσθημα εκείνο όταν ξέρεις οτι μπορούν να σε πονέσουν αλλά δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ, ο τρόπος που οδηγούν την σκέψη σου εκεί που πρέπει, οι κατσάδες τους, οι αγκαλιές τους, η στοργή τους, το νοιάξιμο τους, όλα αυτά έρχονται σαν ένα πάπλωμα και παίρνουν το σχήμα του κορμιού σου.

Άντε μετά να φοβηθείς το κρύο.

23/10/14

Crushing truths

- Τι ακούστηκε;
- Συγκρούστηκαν δυο αλήθειες.
- Μεταξύ τους;
- 'Η και με την πραγματικότητα, ποιος ξέρει...

20/10/14

Ξεμένοντας.

Μου λείπουν πράγματα που δεν έχω ζήσει.
Κι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι οτι δεν μπορώ να βρω μια λέξη που να περιγράφει αυτό το άχαρο συναίσθημα.

24/9/14

Το κεφτεδάκι.

Έχεις μπροστά σου, στο πιάτο σου, ένα κεφτεδάκι.
Είναι το πιο νόστιμο κεφτεδάκι που έχεις φάει ποτέ στη ζωή σου.
Κι εσύ τι κάνεις;
Κάθεσαι και το ξεψαχνίζεις, και το διαλύεις στα εξ ων συνετέθη, και ρωτάς τι έχει μέσα το κεφτεδάκι, και πώς ακριβώς φτιάχτηκε, και πόσο ψήθηκε και πώς είναι δυνατόν αυτό το κεφτεδάκι να είναι τόσο σούπερ και στο τέλος καταλήγεις να έχεις στο πιάτο σου λίγο διαλυμένο κιμά και στο μυαλό σου μια αγωνία για το πώς και πού και γιατί φτιάχτηκε αυτό το κεφτεδάκι.

Άμα σου έρχεται κάτι ωραίο να ζήσεις, κάτι χαρούμενο και ανάλαφρο και φωτεινό, κάτι που σε κάνει να γελάς, κάτσε και ζήσε το και μη ρωτάς πολλά πολλά.

Γιατί το κεφτεδάκι στο τέλος θα φαγωθεί όπως και να'χει. Το θέμα είναι να σου μείνει η νοστιμιά.

21/9/14

Locked

Δεν έχει σημασία αν θα προλάβεις να βγεις από το δωμάτιο που σε κλείσανε.
Σημασία έχει να περνάς τόσο γαμάτα με αυτούς που είσαι μέσα, που να μην σε νοιάζει να βγεις.