16/12/18

Superbia*.

Ένας πολύ βασικός κανόνας όταν είσαι καθηγητής είναι να μην τσιμπάς όταν τα παιδιά σού κατηγορούν έναν άλλον καθηγητή. Τις περισσότερες φορές (σχεδόν όλες) έχουν δίκιο, αλλά γενικά δεν είναι σωστό να ευνοείς τέτοιες συμπεριφορές.

Aλλά τις προάλλες έπρεπε να μπω στο α1 μου, στα μικράκια του γυμνασίου, και να τους πω οτι μετά από 3 μήνες δεν θα τους κάνω πια εγώ ιστορία γιατί με στέλνουν σε άλλο σχολείο. Με έναν τρόπο παρασκηνιακό και ό,τι να'ναι αλλά αυτό δεν τους το είπα.
Και η πρώτη τους αντίδραση ήταν: Μα δεν μπορεί ο τάδε που θα μας πάρει τώρα να κάνει τόσο καλό μάθημα όσο εσείς, ούτε αν μας πάρει η τάδε θα μπορεί.
Και πολύ απλά απάντησα πως όχι, από δω και πέρα όποιος κι αν τους πάρει δεν θα μπορέσει να κάνει το μάθημα όπως το κάναμε ως τώρα. Πολύ απλά, πολύ ειλικρινά, χωρίς ίχνος κακεντρέχειας. Έτσι το είπα. Και το είπα γιατί ήταν η αλήθεια. Και όταν με βρήκαν τις επόμενες μέρες στον διάδρομο και μου έλεγαν πως χάλια την κάνουνε τώρα την ιστορία, μόνο διαβάζουν από μέσα γραμμή γραμμή, η απάντηση μου απλά, ειλικρινά, χωρίς ίχνος κακεντρέχειας ήταν και πάλι πως ναι, χάλια την κάνετε και αυτό δεν είναι ιστορία, είναι ανάγνωση γιατί ο καθηγητής σας δεν ξέρει ιστορία.

Ναι, δίδασκα καλά την αρχαία ιστορία. Την αγαπούσα πολύ και την δίδασκα με χαρά και με μέθοδο.
Θα μπορούσα και καλύτερα; Πάντα μπορείς και καλύτερα.
Υπάρχουν καλύτεροι από μένα; Σε εκείνο το σχολείο, όχι.

Για μένα, περηφάνεια.
Για σένα, ποιο το πιο ισχυρό από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα;

25/10/18

Lucky number 8.33

Σήμερα παρουσίασα την διπλωματική μου.
Η μέρα ήταν βγαλμένη από ταινία του Μπουνιουέλ: έκανα την γιορτή της 28ης στο σχολείο, μπήκα στο ταξί σχεδον τρέχοντας, ο σύντομος δρόμος ήταν κλειστός, σε αυτόν που τελικά πήραμε το φανάρι στη βασική διασταύρωση ήταν χαλασμένο, όταν παρουσίαζα ακούγαμε τα μαχητικά αεροπλάνα που έκαναν πρόβες, ένας καθηγητής που μου είναι συμπαθής όσο και οι κατσαρίδες κατσικώθηκε από σπόντα στην παρουσίαση και από το πρωί η Σιθωνία καίγεται (η εργασία μου είναι για την Χαλκιδική).

Αλλά είχα τις ευχές και τις σκέψεις πολλών ανθρώπων μαζί μου, κάποιοι ειχαν έρθει να με δουν κιόλας (και λίγο την πάτησαν γιατί πρεπει τώρα να μου λένε για κάνα μήνα πόσο καλή ήμουν), ο αντιπαθητικός καθηγητής καθησε δίπλα μου και δεν έβλεπα τα μούτρα του και ο καφές που ήπιαμε μετά στο κλασικό μαγαζί που θυμίζει λίγο Ρώμη ήταν υπέροχος.

Δεν την ήθελα την σημερινή μέρα για παρουσίαση, ήθελα μια άλλη που θα ήμουν πιο χαλαρή αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Και γύρισα σπίτι και διαπίστωσα πως ακριβώς δυο χρόνια πριν περίμενα τα αποτελέσματα για να δω αν πέρασα σε αυτό το μεταπτυχιακό. 

Στο τέλος, πάντα κερδίζει ο Μπουνιουέλ! 

3/10/18

Zak.*

Πήγε λέει να πάρει ένα μπουκάλι νερό και δεν τον άφησαν να μπει στο μαγαζί και τον κυνήγησαν κι εκείνος τρόμαξε και πανικοβλήθηκε κι άρχισε να τρέχει. Και μετά άρχισαν να τον χτυπούν και κατέληξε νεκρός.
Σκέψου να πας να αγοράσεις ένα μπουκαλάκι νερό και να αρχίσουν να σε κυνηγούν και να σε χτυπάνε κι εσύ να μην ξέρεις τι κακό έκανες ή γιατί σε χτυπούν.
Και να πεθάνεις.
Σε κανέναν δεν αξίζει τέτοιος φόβος.
Τέτοιος θάνατος.

Ευτυχώς δεν ζούμε σε καμιά Αφρική, ξέρετε, εκεί που κουμάντο κάνουν οι συμμορίες. 

23/9/18

#TolisLovedMaria

Μπορείς να λυπηθείς για τον θάνατο κάποιου που δεν ήξερες; Έχεις αυτό το δικαίωμα οταν ξέρεις οτι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που πραγματικά πονούν και η ζωή τους είναι άνω κάτω εξαιτίας της απώλειας αυτής;

Μαγείρευα νιόκι. Χειροποίητα, με πατάτες βρασμένες που έπρεπε να κρυώσουν καλά για να μην κρατήσουν υγρασία και μετά να πλάσω τα νιόκι και μετά έπρεπε να περιμένω λίγο. Και άνοιξα τον υπολογιστή και ο Απόστολος είχε πεθάνει.

Δεν τον ήξερα. Μόνο ό, τι έγραφε στο τουίτερ ήξερα. Και έγραφε όμορφα, σωστά, εξηγημένα, με χιούμορ και φαντασία και αισιοδοξία. Και δεν στεναχωριόταν που θα πέθαινε, στεναχωριόταν που θα άφηνε μόνη την καλή του. Και ήθελε να μείνει κι άλλο εδώ. Μου φαινόταν ένας άνθρωπος που το άξιζε πέρα ως πέρα, θα έκανε κάτι καλό με την ζωή του, δεν θα την χαράμιζε.

Κάθε φορά που πατάω το χ στον chrome μου βγάζει το άρθρο του Απόστολου, για την ζωή που θα συνεχίσει να ζείται και αφού αυτός φύγει. Και το μόνο πράγμα που ήταν η τελευταία του έγνοια, μη τυχόν η Μαρία του δεν καταλάβει πόσο την αγαπούσε.

Ε, λοιπόν, ναι.
Λυπάμαι που ο Απόστολος δεν ζει.
Κι ας μην τον ήξερα.
Του άξιζε να μείνει κι άλλο εδώ.

Ήταν 23 Σεπτεμβρίου όταν μέσα στα αλεύρια άνοιξα τον υπολογιστή και έμαθα οτι ο Απόστολος είχε πεθάνει. Μαγείρευα νιόκι και περίμενα τον καλό μου να γυρίσει από ταξίδι. Ήταν Κυριακή.
Δεν ξαναμαγειρεψα ποτέ νιόκι από τότε. 

9/7/18

There's a light that never goes out*

Κάθε φορά που μπαίνω σε ένα παρεκκλησάκι, αυτά τα μικρά δίπλα από τις μεγάλες εκκλησίες που είναι πάντα ανοιχτά, νομίζω καλά καλά ούτε πόρτες δεν έχουν, μετά το δικό μου κερί κάθομαι κι ανάβω και όλα όσα είναι σβηστά.

Χαζή συνήθεια.

Αλλά πάντα σκέφτομαι πως κάθε κεράκι είναι μια σκέψη, ένα ευχαριστώ, μια ευγνωμοσύνη, μια συγγνώμη, μια ευχή, μια αγωνία, μια παράκληση, ένα δάκρυ ή ένα χαμόγελο.
Είναι 3 δευτερόλεπτα από τον χρόνο κάποιου, 3 δευτερόλεπτα που κάποιος κοίταξε πέρα από το Εγώ του και παρακάλεσε για κάτι ή είπε ευχαριστώ.

Γι'αυτό κι εγώ, χαζή ξεχαζή αυτή η συνήθεια, κάθομαι πάντα και ανάβω ένα ένα όλα τα σβηστά κεράκια. 
Γιατί η σκέψη
το ευχαριστώ
η ευγνωμοσύνη
η συγγνώμη
η ευχή
η αγωνία
η παράκληση
το δάκρυ και 
το χαμόγελο κάποιου
είναι πράγματα που αξίζει να μένουν αναμμένα, να μας δείχνουν τον δρόμο, να μας διδάσκουν, να μας πεισμώνουν.
Να μας πηγαίνουν μπροστά.

*Smiths. Τι άλλο.

5/6/18

Summer is on

Κάτι παιχνίδια είναι πεταμένα το πάτωμα.
Στην ντουλάπα είναι μια στοίβα καθαρά ρούχα που πρέπει να μπουν στα ράφια και στα συρτάρια.
Οι κατσαρόλες είναι άπλυτες.
Τα πιάτα επίσης.
Πρέπει να πλύνω τουλάχιστον την μία κατσαρόλα για να ετοιμάσω τον αρακά για αύριο για να πάρουν τα μικρά στο σχολείο.
Επίσης πρέπει να ψήσω και την πίτα για να πάρουν τα μικρά στο σχολείο.
Ήμουν όλη μέρα το δρόμο, μέσα στην ζέστη, πήρα 3 αστικά και 1 ταξί, ανεβοκατέβηκα σκάλες,  έγραψα χιλιόμετρα περπατήματος, ο ιδρώτας στάζει και κανονικά θα έπρεπε να είμαι μέσα στην μπανιέρα, να ρίχνω το νερό για να φύγει η μέρα από πάνω μου.
Α, ναι, έχω και 17 γραπτά έκθεσης να διορθώσω.

Αλλά.

Αλλά είναι 5 Ιουνίου κι έριξε τόσες σταγόνες βροχής όσες έπρεπε για να σηκωθεί όλη η ζέστη από τα τσιμέντα και όσο να πεις οι ρυθμοί έχουν πέσει,
κατεβάσαμε ταχύτητα,
χαλαρώσαμε,
και ναι, όλα, όλα μα όλα μπορούν να περιμένουν 15 λεπτά.

Όσο θέλει δηλαδή να κατέβει ένα ποτήρι τεκίλα πορτοκάλι στο μπαλκόνι.

Χελόου Τζουν, που λένε όλοι και στα σόσιαλ.

11/4/18

Au revoir là-haut

- Κυρία άμα γίνει πόλεμος και γυρίσουμε πίσω, ε, δεν θα μας πουν μετά "δώστε και Πανελλήνιες", θα μπούμε όπου θέλουμε, σωστά;

Άνοιξα το στόμα μου να πω κάτι, το μετάνιωσα, χαμογέλασα λίγο και είπα:
- Ναι, Άγγελε. Λογικά θα σας πουν να περάσετε όπου θέλετε.

Δυο μέρες πριν είχα ανακαλύψει οτι ένα πολύ καλό βιβλίο που είχα διαβάσει παλιά, πικρό κι αληθινό, έγινε ταινία.

Το έψαξα στην βιβλιοθήκη μου και στο οπισθόφυλλο διάβασα για την πλοκή πως δυο στρατιώτες μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο "θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν σε μια Γαλλία που ξέρει να δοξάζει τους νεκρούς της, δεν μπορεί όμως να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή ζωή σε αυτούς που της χάρισαν τη νίκη".

Τελευταίο μάθημα μαζί τους πριν το Πάσχα και όχι, δεν είχε καθόλου ανάγκη ο Άγγελος άλλο ένα κήρυγμα για την ασχήμια του πολέμου από κάτι που ειπώθηκε μεταξύ σοβαρού και αστείου. 
Άλλωστε βαθιά μέσα του το ξέρει πως προτιμά να διαβάσει Μαθηματικά από το να ρισκάρει να ζήσει έναν πόλεμο γιατί στην Λογοτεχνία διαπίστωσε πως όσοι τον έζησαν και επέζησαν τον περιγράφουν ως κάτι που απέχει χιλιόμετρα από τα ένδοξα εμβατήρια που ακούμε στις γιορτές. Κι ας κοιμάται μερικές φορές γιατί έχουμε πρώτη ώρα.

3/4/18

Γιατί όποιος δίχως πιβουλιά τον πόθο του ξετρέχει*

H φιλοσοφική σχολή δεν φημίζεται στις μέρες μας για την σίγουρη επαγγελματική της αποκατάσταση.
Και μια ανοργανωσιά σε κάποια θέματα τα έχει.
Και όταν λες οτι σπουδάζεις σε τμήμα της φιλοσοφικής, όλοι σε κοιτούν με ένα ύφος οτι τζάμπα σπουδάζεις κι αυτό που σπουδάζεις είναι άχρηστο στις μέρες μας.
Και τα σκαλοπάτια έξω από το παλιό κτίριο έσπασαν κι ένας Θεός ξέρει πότε (και αν) θα τα φτιάξουν.

Αλλά κοπελιά, εσύ, εσύ που την προηγούμενη Πέμπτη ορκίστηκες και στεκόσουν με τόσο καμάρι έξω από την παλιά φιλοσοφική, πάνω στα σπασμένα σκαλοπάτια, με το καλό σου φουστάνι και τα στρασάκια στα μαλλιά και τα λουλούδια στο χέρι κι έβγαινες φωτογραφίες με τους φίλους σου, μην αφήσεις ποτέ κανέναν και τίποτε να μειώσει την αξία του κόπου που κατέβαλες για να κατακτήσεις κάτι. 
Μην αφήσεις 
ποτέ 
κανέναν 
και τίποτε 
να σου κλέψει εκείνο το μεγάλο, περήφανο χαμόγελο σου.

*εις την αρχή α βασανιστεί, καλό το τέλος έχει.

27/3/18

Λέξεις και σκέψεις

Δεν θα μπορούσα ποτέ να γράψω για να κερδίσω χρήματα.
Δεν κατηγορώ καθόλου αυτούς που το κάνουν.

Απλώς η φευγαλέα σκέψη να μπω στην διαδικασία να σκέφτομαι τι πουλάει, τι θέλουν να διαβάσουν οι αναγνώστες, πώς θα κερδίσω περισσότερη αποδοχή ώστε αυτό να μου φέρει χρήματα, να πρέπει να γράφω με συγκεκριμένη συχνότητα, με συγκεκριμένες προθεσμίες, να αναγκάζομαι να ευχαριστώ κάθε καρυδιάς καρύδι που με διαβάζει μόνο και μόνο γιατί αν δεν το κάνω θα πέσει η δημοτικότητα μου, να πρέπει να προβάλλω ένα συγκεκριμένο προφίλ μου, η φευγαλέα αυτή σκέψη με γεμίζει φρίκη, όχι, όχι, δεν είναι αυτό το γράψιμο το δικό μου, 
το γράψιμο το δικό μου είναι δικό μου και κανενός άλλου,
είναι δικό μου και είναι αυτό που είναι και δεν αλλάζει,
είναι αυτό που θα υπάρχει ακόμα και όταν ο μόνος αναγνώστης μου θα είμαι εγώ,
είναι αυτό που ζητάει μόνο την δική μου αποδοχή και κανενός άλλου,
είναι αυτό που δεν θέλει να κρυφτεί πίσω από ψεύτικους ενθουσιασμούς και φτιαχτά συναισθήματα.

23/2/18

Το μυστήριο του Ροκιντάουν

Εδώ και αρκετά χρόνια, όταν διαβάζω, διαβάζω αστυνομικά βιβλία.
Προσπαθούσα τις προάλλες να σκεφτώ ποιο ήταν το πρώτο αστυνομικό που διάβασα και ξεκίνησα αυτό το τρενάκι αστυνομικών μυθιστορημάτων.
Νομίζω ήταν ο Αττιά.

Και μετά άνοιξε ένα χαρούμενο συρτάρι του μυαλού μου και ξεχύθηκαν τόσοι τίτλοι:

Το μυστήριο του Ροκιντάουν λοιπόν.
Με το μπλε εξώφυλλο που δείχνει ένα παιδί με μια μαϊμού στην πλάτη να κρατιέται σε μια κλειστή σιδερένια πόρτα και στα πόδια του να κυλάνε νερά.
Το θυμόμουν ακόμα, με κάθε μικρή του λεπτομέρεια, πριν το ψάξω για να το δείξω εδώ.

Το μυστήριο του Ροκιντάουν.
Το πρώτο μου αστυνομικό ήταν κάπου στα 10 - 11 και 20 κάτι χρόνια μετά δεν ξέρω γιατί απορώ που αγαπώ τόσο την αστυνομική λογοτεχνία.

19/2/18

Άσπρο και ροζ.

Κι αν οι ανθισμένες αμυγδαλιές καταμεσής του Φεβρουαρίου δεν είναι μια ιστορία αγάπης αλλά μια ιστορία επανάστασης στα κρύα του χειμώνα;
Κι αν είναι η ιστορία ενός μικρού παιδιού που βαρέθηκε να νυχτώνει από τις 17.00 και θέλει να βγει να παίξει;
Κι αν είναι η ιστορία μιας κοντομάνικης μπλούζας που δεν αντέχει να είναι άλλο στο συρτάρι;
Κι αν τελικά οι χειμωνιάτικοι αγέρηδες δεν έδιωξαν όσα μας στεναχωρούν και μας θυμώνουν και τα χοντρά μπουφάν μας δεν μας προστάτεψαν όσο θα θέλαμε από τα παράλογα τριγύρω μας και ο ανοιξιάτικος ήλιος μας στέλνει σημάδια πως δεν αργεί πολύ ακόμη;

2/2/18

Τις πταίει;

Έχω έναν μαθητή που είναι αδύναμος.
Αλλά διαβάζει, προσπαθεί και κάνει τεράστια προσπάθεια για να τα πάει καλά στις πανελλήνιες.
Θέλει να περάσει Νομική.
Το πιο πιθανό είναι να μην τα καταφέρει γιατί είναι αρκετά αδύναμος για να βγάλει τόσο μεγάλο βαθμό.
Δεν του κόβω τα φτερά όμως. Ούτε εγώ ούτε οι άλλοι καθηγητές που τον έχουν στα πανελλαδικά μαθήματα. Του δίνουμε πολύ κουράγιο, επικροτούμε την προσπάθεια, διορθώνουμε τα λάθη.

Ούτε λίγο ούτε πολύ η μαμά του είπε οτι ο τρόπος που κάνω το μάθημα θα του στερήσει το άριστα των πανελληνίων. Γιατί εγώ τους λέω να γράψουν κάποια πράγματα με τον τρόπο Α ενώ ο τρόπος Β ίσως σε κάποια βαθμολογικά κέντρα πάρει το πολύ 3/100 παραπάνω.

3/100.

Σε κάποια βαθμολογικά κέντρα (στο δικό μου να φανταστείτε, οι δύο τρόποι βαθμολογούνται ακριβώς το ίδιο).

Το παιδί έχει δυσαριθμησία και δεν μπορεί να θυμηθεί ημερομηνίες.
Κάνω ιστορία.

Όλοι έχουμε αδυναμίες. 
Αν τις κοιτάξουμε κατάματα και τις παραδεχτούμε θα γίνουμε πιο ολοκληρωμένοι άνθρωποι.
Αν τις κοιτάξουμε κατάματα και κατηγορήσουμε την δουλειά του άλλου θα συνεχίσουμε να μεγαλώνουμε ανθρώπους που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, που ενοχοποιούν την αποτυχία, που κρύβονται πίσω από δικαιολογίες, που κατηγορούν πρώτα οτιδήποτε άλλο, που δαιμονοποιούν και θεοποιούν κατά το συμφέρον τους, που ψάχνουν δεκανίκια και δεν στηρίζονται στις δυνάμεις τους.

24/11/17

Εκατό.

Δεν είμαι παιδί του blogging - boom. Δεν είχα καν ίντερνετ τότε. Διάβαζα κάποια κείμενα από λίγους φίλους αλλά ως εκεί. Ακόμα διαβάζω τα παλιά κείμενα μερικών κι ας έχουν πάψει να γράφουν εδώ και πολλά χρόνια ( παλιοί μου φίλοι που είχατε μπλογκς, αν μπαίνετε στα στατιστικά σας και βλέπετε ένα άκυρο χιτ πότε πότε, εγώ είμαι!).

Είμαι παιδί που έγραφα σε τετράδια. Σε περιθώρια βιβλίων. Σε αποδείξεις στα στέκια που σύχναζα. Στο πίσω μέρος από τις ετικέτες των κασετών. Καμιά φορά έγραφα τις λέξεις μέσα στο μυαλό και τις άφηνα εκεί.

Από τον Ιούλιο του 2009 δεν σκέφτηκα στιγμή να σταματήσω να γράφω εδώ. Πέρασαν μήνες μεγάλης σιωπής, αλλά δεν ήταν ποτέ σιωπές εγκατάλειψης.

Όλα αυτά τα λέω γιατί τις προάλλες διαπίστωσα πως είχα 99 αναρτήσεις και η επόμενη θα ήταν η εκατοστή.

100 μήνες. 100 αναρτήσεις. Κατά λάθος βγήκαν έτσι στρόγγυλες. Πολλές; Λίγες; Δεν έχει σημασία. Αν έμαθα κάτι από τότε που έπιασα πρώτη φορά μολύβι για να γράψω στο χαρτί όσα βλέπω, όσα ακούω και όσα νιώθω, είναι οτι τις λέξεις δεν μπορείς να τις πιέσεις.

Μπλογκάκι μου, χρόνια μας πολλά :)

7/11/17

No regrets

Πάντα ήθελα να φάω μόνη σε ένα εστιατόριο.
Το να κατεβαίνεις Αθήνα για συνέδριο είναι μια εξαιρετική αφορμή.

Θα πήγαινα σε εκείνο το λίγο γκουρμέ που είχα μπανίσει εδώ και καιρό, θα έπαιρνα ένα πιάτο, ένα ορεκτικό, ένα γλυκάκι στο τέλος και θα έπινα δυο ποτήρια κρασί, θα παρατηρούσα τους ανθρώπους τριγύρω, ίσως έριχνα και καμιά ματιά στο βιβλίο μου.

Κατέληξα να βουτάω μπριζολάκια σε μια ευχάριστα καυτερή πάπρικα, να ακούω για ένα ταξίδι στην Ν. Υόρκη, να ανταλλάσσω ιστορίες για περίεργα αφεντικά και μετά να στηρίζομαι σε ένα ψηλό τοιχάκι του πάρκου Σταύρος Νιάρχος για να δω πού φτάνει το υπέροχα φωταγωγημένο ποτάμι.

Γιατί οι καινούριες εμπειρίες είναι ωραίες, αλλά όταν έχεις ένα μόνο βράδυ ελεύθερο και πρέπει να διαλέξεις, οι παλιοί φίλοι είναι καλύτεροι.

29/10/17

Αλλαγή ώρας.

Μια ώρα παραπάνω ύπνος λοιπόν χθες - την οποία θα ξεπληρώσουμε τον Μάρτιο και θα γκρινιάζουμε.
Μια ώρα λιγότερο φως το απόγευμα.

Πάντα πίστευα πως οι άνθρωποι τον χειμώνα είναι πιο αληθινοί - όχι τόσο με τους άλλους, όσο με τον εαυτό τους. Ο χειμώνας δεν είναι η εποχή του φαίνεσθαι, δεν κυνηγάει την προβολή. Είναι χουχουλιάρικος, εσωστρεφής, κοιτάς έξω από το τζάμι στις 5 το απόγευμα κι έχει ήδη νυχτώσει και καταλήγεις να κοιτάς στα μάτια την αντανάκλαση του εαυτού σου. Ο χειμώνας τους σπρώχνει όλους σε μια ανασκόπηση, σε ένα ανασκούμπωμα, σε μια παύση σαν χειμερία νάρκη που αν γίνει σωστά, η άνοιξη θα σε βρει λίγο διαφορετικό, λίγο καλύτερο, λίγο πιο ολοκληρωμένο.

Αλλαγή ώρας λοιπόν.
Κρύο και πουλόβερ και κασκόλ και παρδαλά γάντια και ζεστές σοκολάτες και χουχούλιασμα στον καναπέ και βροχές κι αν είσαι τυχερός και χιόνι, μελομακάρονα σε λίγο καιρό και λαμπάκια παντού, κόκκινες μύτες και γυαλιά που θολώνουν όταν μπαίνεις στο μαγαζί να βρεις τους φίλους.

Αλλαγή βάρδιας.

Ήρθε ο καιρός για εμάς, τα παιδιά του χειμώνα, για μας τους ανώμαλους που αγαπούμε αυτή την εποχή όσο τίποτε άλλο, όχι γιατί είμαστε μονόχνωτοι αλλά γιατί ξέρουμε οτι η άνοιξη είναι λίγο πιο όμορφη όταν έχεις ευχαριστηθεί κάθε μέρα του χειμώνα πριν από αυτήν.

11/10/17

It's been a hard day's night

Το να παύουν να σε ενοχλούν πράγματα στον έξω κόσμο που σε ενοχλούσαν παλιότερα το λες πρόοδο, εξέλιξη, ωρίμανση, εξυπνάδα, τελετή ενηλικίωσης, αλλαγή φάσης, οτιδήποτε τελοσπάντων που δείχνει οτι κάτι καλυτερεύει στην οπτική που έχεις για τον κόσμο.

Το να αρχίσουν να σε ενοχλούν πράγματα που παλιότερα δεν σε ενοχλούσαν δεν έχω ιδέα πώς το λένε, αλλά δεν νομίζω οτι γέρνει προς κάτι που καλυτερεύει.

Κι όταν όλο αυτό σκάει μαζί με ένα κρύωμα που σου έχει ρημάξει τον λαιμό, σε ταλαιπωρεί διπλά.

Τουλάχιστον το κρύωμα θα φύγει κάποτε.

Και η μέρα συχνά κλείνει με ένα ποτήρι μπύρα.

Ίσως όχι και τόσο άσχημα τελικά.

11/9/17

Count your rainbows, not your thunderstorms.

Κάπου είχα διαβάσει οτι αν δεις την γη από το διάστημα, το ουράνιο τόξο την κυκλώνει.

Οι μέρες μου είναι λίγο περίεργες τελευταία.
Ένας φίλος με ρώτησε πώς είναι η αρχή της χρονιάς.
Έγιναν κάτι σκηνικά και ξενέρωσα, του είπα, αλλά προσπαθώ να μετράω ουράνια τόξα κι όχι καταιγίδες.

Κόκκινο. Τα μαλλιά της Δέσποινας, που την ξαναβρήκα μετά από καιρό και χαίρομαι που θα την βλέπω πάλι κάθε μέρα στο σχολείο.

Πορτοκαλί. Τα φύλλα των δέντρων τώρα που θα φθινοπωριάσει σιγά σιγά κι έρχεται ένας φθινοπωρινός, ζεστός, χουχουλιάρικος καφές στις αρχές Οκτωβρίου που είναι προγραμματισμένος ήδη από τις ζέστες του  Αυγούστου.

Κίτρινο. Το "να έχεις μια καλή ημέρα!" που μου ευχήθηκε το παλικάρι που έχει το καφέ κάτω από το σπίτι καθώς μου έδινε τον φρέντο καπουτσίνο μέτριο στο χέρι για να φύγω. Συνήθως είμαι εγώ αυτή που το εύχεται στους άλλους.

Πράσινο. Το παλιό αγαπημένο τμήμα μου, τα παιδιά που θα είναι για πάντα η Α Λυκείου μου κι ας έχουν πατήσει τα 20 πια.

Μπλε. Η διπλωματική μου. Που είναι για την Χαλκιδική. Που την προχωρώ αργά σαν χελώνα αλλά πίσω από κάθε παράγραφο καταλαβαίνω γιατί ο καθηγητής μου μου πρότεινε αυτό το θέμα. Και πόσο δίκιο είχα που τον εμπιστευόμουν από την αρχή.

Γαλάζιο. Το πιάνο μου. Και τα δάχτυλα μου που βρίσκουν μόνα τους τις νότες σε μελωδίες χιλιοπαιγμένες. Όχι τεχνικά άριστες, όχι πάντα ολόσωστες, μερικές φορές ούτε καν ολοκληρωμένες αλλά χιλιοπαιγμένες. Κομμάτι δικό σου πια. 

Μωβ. Η μυρωδιά της βροχής. Και ο ήχος της. Και το πώς αντανακλά όλα τα φώτα. Θα έρθει. 
Πάντα έρχεται. 

Φτιάξε λοιπόν το ουράνιο τόξο σου και άσε το να κυκλώσει την γη σου.

1/9/17

Η αρχή της ινδίκτου.*

Ναι, εντάξει, οκ, δεν θα ευχηθώ καλό χειμώνα από 31 Αυγούστου, ούτε καν καλό φθινόπωρο (όχι οτι θα με χάλαγε ένας Σεπτέμβρης με βροχούλες, λίγο κρύο και ζεστές σοκολάτες) αλλά ας παραδεχτούμε όλοι κάτι:

όπως τα μαγαζιά ανοίγουν και κάνουν εγκαίνια μετά από κάνα δίμηνο, κάπως έτσι είναι και οι χρονιές: ξεκινούν 1 Σεπτεμβρίου και κάνουμε τα εγκαίνια την πρωτοχρονιά (σαμπάνιες, ευχές, πάρτι, κουβέρτα - καναπές - ταινιούλα, διαλέγετε και παίρνετε).
Ξεκούραστοι από τις διακοπές, βρίσκουμε σιγά σιγά τους ρυθμούς μας (έχει μια γλύκα να ξαναβρίσκεις την παλιά σου ρουτίνα), ανασκουμπωνόμαστε, γκρινιάζουμε και λίγο, οι παρέες μαζεύονται, οι δραστηριότητες αρχίζουν, σχέδια για το εγγύς μέλλον, αλλαγές προετοιμάζονται. Όλοι παίρνουν αποφάσεις τον Σεπτέμβριο. 

Κατάλοιπο του σχολείου; 
Ποιος ξέρει.

Για μένα που ουσιαστικά από το σχολείο δεν ξέφυγα (μαθήτρια, μετά φοιτήτρια, μετά καθηγήτρια), η 1η Σεπτεμβρίου ήταν πάντα η αρχή. Ίσως γι' αυτό και το κόλλημα, δεν ξέρω. Πείτε μου εσείς οι "εξωσχολικοί" τι ισχύει. Όπως και να έχει,

καλή μας χρονιά!

*τι είναι αυτή η ίνδικτος, καλέ;

6/8/17

Τι χωράει σε έναν τενεκέ.

Πριν λίγους μήνες μια φίλη έγραψε μια ανάρτηση στο fb για μια κυρία που είχε στην αυλή της γλάστρες από τενεκέδες τυριού. 

Η γιαγιά μου είχε τέτοιες.
Και ήρθε μπροστά μου η εικόνα και λαχτάρησα να βάλω κι εγώ στο μπαλκόνι μου. 

Αλλά δεν θα είναι όπως στο σπίτι της γιαγιάς, στο σπίτι της γιαγιάς οι γλάστρες αυτές ακουμπούσαν στον άσπρο τοίχο της αποθήκης, και στο καφέ παράθυρο ψηλά, που δεν το έφτανα, έβαζαν οι μεγάλοι το αουτάν, εκείνο το κίτρινο για τα κουνούπια, που βρωμούσε τόσο, που όχι κουνούπι, ούτε άνθρωπος δεν σε ακούμπαγε, και ο παππούς κάθε που σουρούπωνε φώναζε: "βάλε φάρμακο, έχει κουνούπια, δεν ψεκάσανε εφέτο" και μετά καθότανε σε μια σεζλόνγκ πορτοκαλί - πράσινο που για κάποιον ακαθόριστο λόγο μου θύμιζε πάντα καρπούζι, και η γιαγιά φώναζε να μην πατάω στα χώματα "τσιμέντο τσιμέντο να πηγαίνεις" κι εγώ έτρεχα στο πάνω σπίτι κι άνοιγα όλα τα συρτάρια χωρίς να πειράξω τίποτε, μόνο και μόνο για να μυρίσω εκείνη την μυρωδιά, μυρωδιά γιαγιάς και μέριτο μαζί, να φάω ένα νουαζετίνι, εκείνα τα πράσινα με το ολόκληρο φουντούκι, να θάψω το περιτύλιγμα στην γλάστρα για να μην με καταλάβουν και με μαλώσουν και να κατέβω πάλι κάτω στην αυλή και ο παππούς να με κοροϊδεύει και να μου λέει οτι από εκείνη την κουφάλα του δέντρου βγαίνουν βατράχια και να μην πηγαίνω κι εγώ να κοιτάω έντρομη το δέντρο γιατί πολύ τα φοβόμουν τα βατράχια.

Τελικά δεν είναι οι γλάστρες από τενεκέ τυριού που λαχτάρησα.
Είναι να είναι καλοκαίρι και να είμαι 8 χρονών στο σπίτι της γιαγιάς.

9/7/17

Who can spy on the spies?*

Αγαπώ πολύ τον le Carré.
Ήθελα να συνεχίσω τον εντιμότατο μαθητή αυτό το σαββατοκύριακο, που το είχα ξεκινήσει κάπου τον Νοέμβριο.
Αλλά η τριλογία αυτή είναι από τα βιβλία που έχουν χαρακτήρα και τον επιβάλλουν κι αν είσαι λίγο έξυπνος πρέπει να τον σεβαστείς.

Δεν είναι απλά ένα αστυνομικό βιβλίο.
Είναι κατασκοπικό του Ψυχρού Πολέμου.
Βαρύ, αργό, ψυχολογικό.
Πληθωρικό: στις αισθήσεις σου που είναι πάντα τεντωμένες, στις περιγραφές του, στην υποβλητικότητα της ατμόσφαιρας, στο αγγλικό του χιούμορ που ή το πιάνεις με τη μία ή δεν το καταλαβαίνεις ποτέ και σου ξεφεύγει.

Δεν είναι βιβλίο για καλοκαίρι, ζέστη και βεράντα.
Είναι βιβλίο που θέλει τσιγάρα
ουίσκυ
λίγο φως 
και τον αέρα να λυσομανάει έξω από το παράθυρο.

Κι επειδή ούτε καπνίζω, ούτε ουίσκυ πίνω, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω να χειμωνιάσει και να το ξαναπιάσω κάτω από μια κουβέρτα στη γωνία του καναπέ.
Και ξέρω οτι η αναμονή θα με αποζημιώσει.

Προς το παρόν θα διαβάσω λίγο Nesbo πριν κοιμηθώ και θα το μετανιώσω όταν θα κοιτάξω το ρολόι και θα έχει πάει καλές 04:00.
Πάντα το ίδιο λάθος.

* John le Carré, Tinker, tailor, soldier, spy.

11/6/17

Θάλασσα λανθασμένη δεν γίνεται*

Είπα τις προάλλες στο μάθημα οτι δεν πειράζει που θα έχω διάβασμα όλο το καλοκαίρι και δεν θα πηγαίνω στη θάλασσα γιατί η θάλασσα δεν μου αρέσει. Έπεσε μια βουβαμάρα όσο να πεις.

Δεν είναι οτι δεν μου αρέσει - αρέσει.
Απλά δεν την λατρεύω.
Δεν την αποζητώ.
Δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή την καλοκαιρινή παράνοια που τους πιάνει όλους οτι σώνει και ντε πρέπει να πάνε στη θάλασσα γιατί το ημερολόγιο λέει καλοκαίρι, οτι είναι ο μόνος αποδεκτός τρόπος να περάσουν τους μήνες αυτούς, οτι οι ώρες μακριά από την θάλασσα είναι ένα βάσανο και φυσικά αλίμονο σε όσους δεν θα πάνε στη θάλασσα το σαββατοκύριακο (τους καημένους!).

Έχει όμως και κάτι, που δεν μπορείς να το βρεις πουθενά αλλού.
Είναι εκείνη η αίσθηση που έχεις όταν βουτάς το κεφάλι σου μέσα σ'αυτήν και ο υπόλοιπος κόσμος σταματάει να υπάρχει. 
Είναι εκείνος ο ήχος, το περίεργο και συνεχόμενο γλουγλου, που σε βγάζει από το παρόν σου και σε πάει κάπου αλλού, σε ένα άλλο αλλού, σε ένα αλλού που με έναν περίεργο τρόπο υπάρχεις αλλά όλα αυτά που κουβαλάς μαζί σου δεν υπάρχουν, είσαι μόνο εσύ και όλα τα άλλα έχουν μείνει στην επιφάνεια του υδάτινου αυτού όγκου, τίποτα δεν μπορεί να τον διαπεράσει, είναι ένα άβατο για όλα εκτός από το σώμα σου, κι όταν ξαναβγείς στην επιφάνεια, αυτό το σώμα η θάλασσα το κάνει να επιπλέει, να έρθουν όλα τα υπόλοιπα να ξαπλώσουν πάνω του, μόνο τα απαραίτητα, τα άλλα ή χάθηκαν ή θα γυρίσουν αργότερα, δεν τα χρειάζεσαι ακόμη.

Τελικά, η θάλασσα ξέρει.

* Οδυσσέας Ελύτης, Μαρία Νεφέλη.

24/3/17

Δάσκαλε που δίδασκες...

Όταν ανακοινώνω στους μαθητές μου οτι θα χάσουν μάθημα, η ευτυχία και η χαρά τους είναι σχεδόν εκνευριστικά έκδηλη. Δεν έχει σημασία ο λόγος. Και σε κηδεία να τους πεις οτι έχεις να πας, αυτοί θα δείξουν την χαρά τους με τον ίδιο τρόπο: χοροπηδώντας και ουρλιάζοντας.

Τα λέει αυτά κάποια που όταν το πρωί της έστειλε μήνυμα η συμφοιτήτρια για να της πει οτι την Δευτέρα το μάθημα στο πανεπιστήμιο αναβάλλεται, απάντησε αυτό

28/2/17

A true gentleman

Έβρεχε.
Της κρατούσε την ομπρέλα καθώς διέσχιζαν την διάβαση στο φανάρι.
Ήταν δεν ήταν έξι χρονών.

13/2/17

La La Land

Είδα κι εγώ το La La Land, συνεχίζετε να διαβάζετε με δική σας ευθύνη αν δεν το έχετε δει, αν και ποτέ δεν κατάλαβα όλη αυτή την παράκρουση με τα σπόιλερς, εκεί φαίνεται η καλή ταινία, να ξέρεις τι γίνεται κι όμως να θες να την δεις.

Είναι λοιπόν ο Σεμπάστιαν που θέλει να ανοίξει ένα μαγαζί που θα παίζει τζαζ όπως την ονειρεύεται αυτός (στο τέλος τα καταφέρνει).
Είναι η Μία που θέλει να γίνει διάσημη ηθοποιός (στο τέλος τα καταφέρνει).
Είναι αυτοί οι δύο που ερωτεύονται πολύ και θέλουν να μείνουν για πάντα μαζί (στο τέλος δεν τα καταφέρνουν).

Και διάβασα κάπου οτι δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε που δεν έμειναν μαζί αυτοί οι δύο γιατί η ταινία δεν έχει ως βασικό της θέμα την ιστορία αγάπης τους αλλά την κατάκτηση των ονείρων τους. Και δεν καταλήγουν μαζί, αλλά εκπληρώνουν και οι δυο τα όνειρα τους, ενώ αν έμεναν μαζί, όπως μας παρουσιάζεται στο εναλλακτικό τέλος, ο Σεμπάστιαν δεν θα εκπλήρωνε το όνειρο του, δεν θα άνοιγε ποτέ το μαγαζί του.

Αλλά κάπου στην ταινία οι πρωταγωνιστές λένε πως οι άνθρωποι αλλάζουν, άρα και τα όνειρα αλλάζουν, κι αν στην πορεία το όνειρο του Σεμπάστιαν έγινε πρώτα η Μία και μετά το μαγαζί; Στην τελική δεν φαινόταν και πολύ λυπημένος στην εναλλακτική πλοκή.

Διάολε, το άξιζε το κορίτσι στο τέλος.
Το άξιζε.


1/1/17

Not another new year's resolutions' post.

Μισώ τα new year's resolutions.
Με αγχώνουν.
Είναι σαν να δίνω στον εαυτό μου την ύλη των εξετάσεων της χρονιάς και να του λέω οτι σε 12 μήνες θα τον εξετάσω να δω τι κατάφερε.
Πολύ άγχος για πρώτη μέρα του χρόνου!

Το 2017 με βρήκε να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα.
Στο μπαλκόνι,
με το χοντρό μπουφάν και το κασκόλ μέχρι τα αυτιά, 
να κοιτάω τα πυροτεχνήματα όλης της πόλης στον μαύρο ουρανό, που γινόταν κόκκινος εδώ, πράσινος εκεί, κίτρινος με ροζ λίγο πιο πέρα, και ξανά και ξανά, για πάνω από 20 λεπτά, χρώματα σε μαύρο φόντο σε όλο τον ορίζοντα.

Και τότε χαμογέλασα και κάτι σκέφτηκα.
Και είναι ίσως η μόνη σκέψη που χρειάζομαι για όλη την χρονιά:

All you need is faith, 
trust 
and a little bit of pixie dust.

25/12/16

It's christmas time.

Κάθε που Χριστουγεννιάζει, κι όλα σχεδόν τα μαγαζιά είναι κλειστά κι εγώ τα κοιτάω από το αυτοκίνητο ή το αστικό, κάνω την ίδια ευχή:
όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δουλεύανε 12ωρα στην αγορά για 20 μέρες στη σειρά,
που ανέχθηκαν αγενείς ανθρώπους,
που άφησαν μόνους τους αγαπημένους τους,
που ήταν πολύ κουρασμένοι στο τέλος της μέρας για να περπατήσουν νύχτα στην φωτισμένη πόλη,
να είναι τώρα κάπου ζεστά, με έτοιμο φαγητό και τους ανθρώπους τους τριγύρω.
Να ξαπλώνουν στον καναπέ με ένα κουτί γλυκά και να χαζεύουν κωμωδίες στην τηλεόραση.
Να ξεκουράζονται και να είναι ήρεμοι μέσα τους.

Και όπως είχε πει και ο τεράστιος Leonard Cohen στο κλείσιμο της συναυλίας του στο Chicago το 2009: 
"Be with your family and your friends.
Be blessed. 
And if that's not your bag, be blessed in your solitude."


7/12/16

I lived in books more than I lived anywhere else*

Για κάποιο λόγο νομίζω πως όλοι εμείς που αγαπούμε την λογοτεχνία και διαβάζουμε βιβλία από μικροί, κρύβουμε μέσα μας μια μοναξιά.

Είμαστε αυτοί που στο σχολείο δεν ταιριάζαμε πολύ με τα άλλα παιδάκια, άσχετα αν κάναμε παρέα μαζί τους. 
Ή είμαστε αυτοί οι, περισσότερο ή λιγότερο, εσωστρεφείς, που δεν άντεχαν να είναι κάθε μέρα όλο το απόγευμα έξω στις αλάνες για παιχνίδι με τα άλλα παιδάκια.
Ή αυτοί που ήταν κάθε μέρα όλο το απόγευμα έξω στις αλάνες για παιχνίδι με τα άλλα παιδάκια αλλά χαιρόντουσαν γιατί ήξεραν οτι μόλις βραδιάσει θα χωθούν με μπισκότα και βιβλίο κάτω από την κουβέρτα (τα μπισκότα συνήθως κρυφά από την μαμά) και αυτό θα ήταν το καλύτερο κλείσιμο της μέρας.

Αυτό που αγαπούσα ήταν οτι δεν ένιωθα μόνη όταν είχα το βιβλίο μου.
Ούτε βαριόμουνα.
Μόνο λίγο στεναχωριόμουν που δεν είχα άλλα παιδάκια να μοιραστώ την έξαψη του διαβάσματος της τελευταίας σελίδας.


(να πω και κάτι δημόσια, μπας και εξιλεωθώ: είχα δανειστεί στο δημοτικό από την βιβλιοθήκη "τα χρυσά γεράκια του Τζέκινς Χαν" κι επειδή έτρωγα τα παπαδοπούλου τα γεμιστά με σοκολάτα, σχεδόν όλες οι σελίδες είχαν σοκολατένιες δαχτυλιές όταν επέστρεψα το βιβλίο. Κανείς δεν μου έκανε παρατήρηση αλλά το έχω βάρος από το 1996.)

6/12/16

Η έκτη του Δεκέμβρη.

Πιστεύω πολύ στην δύναμη των αρνητικών παραδειγμάτων.
Όσο δύναμη κρύβει το "θέλω να γίνω σαν αυτόν" άλλη τόση κρύβει το "δεν θέλω να γίνω σαν κι αυτόν".

Πριν οκτώ χρόνια ένας αστυνομικός σήκωσε το όπλο του και σκότωσε ένα αγόρι 15 χρονών χωρίς να απειλείται με κανέναν τρόπο η σωματική του ακεραιότητα.

Αυτό είναι το γεγονός. Και κάτι επιχειρήματα του στυλ: "ναι, αλλά τον έβρισε, τον κορόιδευε, του μιλούσε ειρωνικά" εγώ τα ακούω βερεσέ, αν ήταν κάθε φορά που στην τάξη μας μιλούσαν άσχημα να σηκώναμε πιστόλια, μαθητής όρθιος δεν θα είχε μείνει.

Θυμόμαστε όλοι τον Αλέξη. Κι αυτό είναι καλό.

Πρέπει να θυμόμαστε και τον Κορκονέα.
Αυτόν πιο πολύ.
Πρέπει να θυμόμαστε τι δεν πρέπει να γίνουμε:
καταχραστές της όποιας εξουσίας έχουμε,
ενήλικες που νομίζουμε οτι έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας,
επαγγελματίες χωρίς συνείδηση της ευθύνης μας,
άνθρωποι που ξεχνάμε οτι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες που είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε κατάματα και όχι με μια εκ των υστέρων, βολική, άχρηστη, αμφιβόλου κινήτρου συγγνώμη.

Έχουν περάσει πολλοί μήνες από τότε.
Όπου και να'σαι Αλέξανδρε,  εύχομαι να περνάς καλά.
Κι εύχομαι να μπορείς να χαμογελάς.
Σου πάει.

25/11/16

Όταν ο Nesbo συνάντησε τον Leonard Cohen

Ο Nesbo είναι ένας Νορβηγός συγγραφέας κυρίως αστυνομικής λογοτεχνίας, με βασικό ήρωα τον Ηarry Hole, έναν ψηλό, ξανθό, μοναχικό, αλκοολικό σαραντάρη, που όμως σε κάποια φάση ερωτεύεται μια κοπέλα, την ερωτεύεται πολύ και προσπαθεί πραγματικά να αλλάξει (προσπαθούσε κι από πριν, αλλά κάτι έγινε και ξανακύλησε, μη κάνω σπόιλερ σε αστυνομικό, αμαρτία είναι).

Έχουν βγει δέκα βιβλία με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα και διαβάζω αυτό που μου έχει μείνει, το έκτο. Δεν με ενοχλεί που δεν τα διάβασα με την σειρά, αλλά αν κάποιος τα ξεκινήσει, ας τα πάρει με την σειρά γιατί η εξέλιξη που έχουν οι χαρακτήρες είναι πολύ προσεγμένη.

Στο έκτο αυτό βιβλίο που λέτε, για σημαντικούς λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, ο Χάρυ χώρισε με την κοπέλα του. Για την ακρίβεια αυτή τον χώρισε αλλά αυτός σχεδόν παραδέχτηκε οτι έτσι ίσως να είναι καλύτερα για όλους.

Διαβάζω λοιπόν για έναν Χάρυ χωρισμένο, να παλεύει να μην ξανακυλήσει στο αλκοόλ, να εξακολουθεί να την σκέφτεται, νύχτα, Όσλο, χιόνι και σκέφτομαι πόσο ταιριαστό τραγούδι θα ήταν το a thousand kisses deep του Leonard Cohen για να ντύσει μια τέτοια σκηνή και πόσο μα πόσο ταιριάζουν οι στίχοι "i saw there were no oceans left for scavengers like me" στα χείλη του.

Αλλά άντε τώρα να βρεις κάποιον που αγαπά και τον Νesbo και τον Cohen για να σε καταλάβει.

21/11/16

Μια Παρασκευή

- Είναι ωραία η πόλη αυτή ρε συ, μου είπε με ένα ίχνος τσατίλας στη φωνή της, όπως όταν θες να να ξεκολλήσεις από κάτι αλλά δεν μπορείς γιατί βαθιά μέσα σου δεν θες.
- Ναι, είναι όμορφη, απάντησα και κοίταξα έξω από το παράθυρο εκείνον τον στενό δρόμο που όταν κατεβαίνει το 24 αγχώνεσαι λίγο γιατί χωράει ίσα ίσα.

Αλλά κάτι δεν μου ταίριαζε.

Ξέρεις τι ήταν;

Όχι, αυτή η πόλη δεν είναι ούτε στο μισό όμορφη απ' όσο θα μπορούσε να είναι.
Εμείς είμαστε που διαλέγουμε να δούμε την ομορφιά της, σε αυτά που είναι και σε αυτά που θα μπορούσε να είναι, 
στις βόλτες,
στα φθινοπωρινά δέντρα,
στα ηλιοβασιλέματα της παραλίας που φήμες λένε οτι κάποτε τα χορταίνεις,
στις μπύρες με φίλους,
σε μια κούπα τσάι φουντούκι - βανίλια, 
σε ένα τραγούδι του Πασχαλίδη,
και σε έναν σερβιτόρο που δεν λέει να έρθει για να τον πληρώσεις.

25/10/16

Lucky number 6

Η καινούρια φιλοσοφική του Αριστοτελείου είναι, ομολογουμένως, ένα κτίριο που το χαρακτηρίζεις από αδιάφορο έως πανάσχημο. Υπάρχει και μια φήμη, η οποία δεν ξέρουμε αν όντως ισχύει ή είναι urban auth legend, οτι έχει πρόβλημα στατικότητας και στον τελευταίο όροφο δεν θα έπρεπε να υπάρχουν βιβλιοθήκες 
(ίσως αυτό να μας έσωζε σε ενδεχόμενο σεισμό) 
ωστόσο υπάρχουν δύο 
(δεν σωζόμαστε με την καμία σε ενδεχόμενο σεισμό).

Το κτίριο, αν το κοιτάς από μακριά είναι λίγο σαν φυλακή, λες κι αυτός που το έχτισε βαριόταν και ήθελε να τελειώνει γρήγορα ή απλά μισούσε τα θεωρητικά μαθήματα όταν ήταν μαθητής και έτσι πήρε εκδίκηση
(προφανώς τα μισούσε, δεν θα περνούσε Πολυτεχνείο αλλιώς για να σηκώνει κτίρια).

Έξω είχε κάτι παγκάκια, καθόσουν αν ήθελες 
(αυτή άλλωστε είναι η λειτουργία των απανταχού παγκακίων)
ωστόσο κάποιος τα θεώρησε πολύ ενοχλητικά και τα ξήλωσαν 
(ίσως να θέλανε να τα αλλάξουν αλλά να μην εγκρίθηκε τελικά το ΕΣΠΑ, ποιος ξέρει).

Έχει δυο ασανσέρ, που το καθένα χωράει 4 ανθρώπους. Με λίγο στρίμωγμα 5. Μόνο το ιστορικό έχει περίπου 200 - 240 φοιτητές το έτος. Και περίπου 100 καθηγητές. 
Do the math. 
Καταλήγεις να ανεβοκατεβαίνεις με τις σκάλες. Όχι, δεν κάναμε σωματάρα, καταλήγαμε στο κυλικείο να τρώμε τυρόπιτες για να αναπληρώσουμε τις χαμένες θερμίδες.

Αλλά όταν μπαίνεις, σε χτυπάει εκείνη η μυρωδιά.
Χαρτί
και παλιό ξύλο
και πρωινοί καφέδες
και όνειρα
και συναντήσεις από το πουθενά που κρατάνε μια ζωή
και άγχος
και γέλια
και κούραση
και αναγνώριση
και θες τόσο πολύ να έχεις γράψει ένα 6, τι ψυχή έχει ένα 6, γιατί θες να ξαναμπείς από την πόρτα στο πανάσχημο αυτό κτίριο και να σε χτυπήσει πάλι εκείνη η μυρωδιά αλλά να μην προλαβαίνεις να κοντοσταθείς να την απολαύσεις γιατί έχεις μάθημα στον τέταρτο.

[Ίσως πάλι η μυρωδιά να είναι απλά οι αφίσες των κομμάτων και οι μπογιές από τα συνθήματα κι εγώ να είμαι πολύ ρομαντική, αλλά τι πειράζει;]

18/10/16

You guys are going somewhere or just going?*

Αγαπώ τα αστικά.
Αγαπώ την αίσθηση οτι κάθεσαι και όλα περνούν μπροστά από τα μάτια σου.
Βλέπεις τους ανθρώπους που ανεβοκατεβαίνουν και φτιάχνεις ιστορίες.
Χάνεσαι. Κι εσύ και οι σκέψεις σου.
Σπανίως έχεις ειρμό στα αστικά.
Κάτι σκέφτεσαι, μετά κάτι θα δεις, μια αφίσα, μια μπλούζα, κάποιον που μοιάζει με έναν γνωστό, εκείνο το μαγαζί που τόσα χρόνια λέτε να πάτε με την φίλη σου αλλά ποτέ δεν πάτε, έναν δρόμο που παλιά είχε περπατηθεί πολύ, κάτι, κι αυτό το κάτι αφήνει πάντα τις προηγούμενες σκέψεις μισές και ξεκινά καινούριες αλλά δεν πειράζει, έχει και το μυαλό την ανάγκη πού και πού να τρέχει όπου θέλει αυτό και όχι όπου του επιβάλλουμε εμείς.

Αγαπώ τα αστικά.
Εκεί μέσα, για λίγο μόνο, όσο λίγο χρειάζεται, δεν είμαι τίποτα,
πετάω όλους μου τους ρόλους, 
δεν είμαι, 
ούτε κόρη
ούτε σύζυγος
ούτε φίλη
ούτε μαμά
ούτε καθηγήτρια
ούτε συνάδελφος
παρά μόνο ένα κορίτσι με γυαλιά στα μάτια και ακουστικά στα αυτιά που αγαπά να κοιτάζει έξω από το παράθυρο.

9/9/16

Η μνήμη είναι το μόνο που αξίζει*

Διαβάζω συχνά τα ίδια βιβλία ξανά και ξανά.
Για χαλάρωση, κυρίως.
Και για απόλαυση, αγαπώ πολύ να βρίσκω τις ίδιες λέξεις, θαρρείς κι αλλάζει το νόημα τους και το βάρος τους όταν ξέρεις τι γίνεται στο τέλος.

Στους σχολικούς αγώνες εκφραστικής ανάγνωσης κειμένων, λίγα αποσπάσματα είναι πρωτότυπα. Τα περισσότερα είναι του σχολικού βιβλίου και όλα τα υπόλοιπα θα τα χαρακτήριζε κάποιος "politically correct".
Εγώ πάλι έστειλα δυο μαθητές μου με αποσπάσματα από την λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων, ένα βιβλίο που στη Γαλλία πήρε το βραβείο που απονέμουν κάθε χρόνο οι μαθητές Λυκείου και στην Ελλάδα αμφιβάλλω αν το ξέρουν.
Κάναμε τόσες πολλές πρόβες που πια όταν το ξαναδιαβάζω, δεν ακούω την δική μου φωνή αλλά την δική τους μέσα στο μυαλό μου, τους χρωματισμούς που δίνανε, τις εκφράσεις τους, το πόσο ξένο τους ήταν το κείμενο στην αρχή και πόσο δικό τους το είχανε κάνει μέχρι το τέλος.

Θυμάμαι πώς βγήκαν από τις ξεχωριστές αίθουσες που διαγωνίζονταν.
Η Αναστασία χοροπηδούσε σαν το κατσίκι κι έλεγε: " Κυρία δεν ξέρω αν τα πήγα καλά αλλά ένας που κοιμόταν ξύπνησε και με άκουγε!" κι ο Θάνος είχε πάρει το θριαμβευτικό του ύφος όταν εξηγούσε οτι η μία κριτής κουνούσε συνέχεια επιδοκιμαστικά το κεφάλι της.

Δεν περάσαμε στην τελική φάση των εφτά, αλλά ποιος μπορεί να πει οτι δεν κερδίσαμε;


*τα υπόλοιπα είναι σκόνη που την παίρνει ο άνεμος. 

1/9/16

Autumn is coming.

Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας όλων.

Για όσους αγαπούν το φθινόπωρο, είναι επίσημα εδώ.
Για όσους αγαπούν το καλοκαίρι, αυτό δεν τελείωσε ακόμη.
Το μεσημέρι έχει ήλιο, θες παγωτό.
Το βράδυ σηκώνει αεράκι, δεν θες πια τεκίλα λεμονάδα, θες κάτι πιο χειμωνιάτικο.
Όταν κλείνεις τα μάτια μπορείς να θυμηθείς την θάλασσα που έφυγε ή να φανταστείς την βροχή που θα έρθει.
Ψάχνεις δραστηριότητες για τον χειμώνα, πότε ξεκινούν οι σειρές που βλέπεις, τι ταινίες και βιβλία είναι στα σκαριά. Ψάχνεις λίγο και για τις επόμενες διακοπές σου.

Γι'αυτό μην με ξυπνάτε όταν ο Σεπτέμβριος τελειώσει.
Ξυπνήστε με τώρα που αρχίζει, να ζήσω την κάθε μέρα του,
γιατί ο Σεπτέμβρης είναι όμορφος κι αστείος,
ακόμα κι όσοι τον μισούν δεν σταματούν να μιλούν γι'αυτόν,
τα φύλλα πέφτουν,
όλα ντύνονται κοκκινοκίτρινα,
οι φίλοι ξαναμαζεύονται σιγά σιγά,
οι βόλτες δεν είναι ανυπόφορες λόγω ζέστης,
ο καθένας βάζει αθόρυβα τα resolutions του,
οι περισσότεροι είναι ευδιάθετοι, ακόμα κι αν ψευτογκρινιάζουν για το καλοκαίρι που τελείωσε,
και δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό και αισιόδοξο από την σκέψη ενός ολόκληρου φθινοπώρου που απλώνεται μπροστά σου.

25/8/16

August rains

Έβρεξε τις προάλλες.
Υποτίθεται θα έπρεπε να βρέχει 3 μέρες στην σειρά, αλλά ούτε στα δελτία καιρού δεν είναι να έχεις εμπιστοσύνη πια.

Σκοτάδι.
Φανάρι.
Αυτοκίνητο σταματημένο με τα φώτα αναμμένα.
Και η βροχή να πέφτει κι εσύ να την βλέπεις μόνο σε εκείνο το κομμάτι που φωτίζουν τα φώτα του αυτοκινήτου.
Ομορφιά.

23/7/16

Θερινές εφημερίες.

Πρέπει να αναγνωριστεί ως παγκόσμια μονάδα μέτρησης του περνάω όμορφα το:
"ξεχνάω να κοιτάξω το ρολόι και εκπλήσσομαι όταν διαπιστώνω πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος".

31/5/16

Only the good die young.

Το πρώτο πράγμα που σου έκανε εντύπωση όταν πρωτοέβλεπες την Βούλα ήταν ότι ήταν ψηλή και όμορφη.
Το δεύτερο πράγμα που σου έκανε εντύπωση ήταν ότι εκτός από ψηλή και όμορφη ήταν και ευγενική και έξυπνη. Σπάνιος συνδυασμός, παραδεχτείτε το.

Ήρθε στο σχολείο μου (στο μεγάλο χωριό) στην Β' Λυκείου γιατί στο δικό της (στο μικρό χωριό) δεν είχε θετική κατεύθυνση. Και μου ζήτησε να κάτσουμε μαζί κι εγώ δεν είχα πρόβλημα αλλά ξέχασα να της πω το όνομα μου κι εκείνη με έψαχνε μετά τον αγιασμό να με ρωτήσει πώς με λένε για να με βρει ξανά την άλλη μέρα. Έτσι γνώρισα την Βούλα και καθήσαμε στο ίδιο θρανίο δυο χρόνια. Μετά το σχολείο καθόταν 5 ώρες σε μια ήσυχη καφετέρια κοντά στα κτελ (του δικού μου, μεγάλου χωριού) γιατί το λεωφορείο (για το δικό της, μικρό χωριό) έφευγε στις 7 το απόγευμα, δεν είχε άλλο. Ποτέ δεν γκρίνιαξε όμως, ποτέ δεν παραπονέθηκε, ποτέ δεν σκέφτηκε να τα παρατήσει. 
Κι όταν μετά έπρεπε να δουλεύει παράλληλα με τις σπουδές της, για να επιβαρύνει λιγότερο τους γονείς της, πάλι με χαμόγελο το έκανε.

Και μια μέρα κάθεσαι στον υπολογιστή και διαπιστώνεις ότι όλοι της γράφουν στο fb καλό παράδεισο και ξεροκαταπίνεις, παίρνεις 1-2 τηλέφωνα και όλοι λένε το ίδιο, ότι είχε καρκίνο και πέθανε μέσα σε 2 μήνες αλλά λες δεν γίνεται αυτό γιατί εσύ θυμάσαι ακόμα που σου χαμογελούσε στον αγιασμό της Β' Λυκείου και που ένα χρόνο μετά βγαίνατε φωτογραφίες στο αεροπλάνο στην 7ήμερη, και λες δεν γίνεται αυτό γιατί ο κόσμος μας είναι αρκετά σκατά από μόνος του και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε Βούλες.

Δεν ήμουν στους κοντινούς της ανθρώπους  - χαθήκαμε λίγο μετά το σχολείο. Αλλά είμαι περήφανη για αυτό το λίγο κομματάκι ζωής που μοιράστηκα μαζί της κι ελπίζω τα παιδιά της να μην κρατήσουν θυμό μέσα τους και να γίνουν κι αυτά σαν την μαμά τους.
Όμορφα και ευγενικά και έξυπνα και καλόκαρδα.


(θυμάσαι που σε έλεγε ο μαθηματικός στην κατεύθυνση σκληροπυρηνική και τον κοροϊδεύαμε μετά στο διάλειμμα;)

23/5/16

Τραμπάλες.

Έχεις την ισορροπία σου.
Μπαλαντζάρει λίγο, γέρνει πότε από 'δω και πότε από 'κει, αλλά έτσι είναι οι ισορροπίες, τραμπάλες για να μην βαριόμαστε.

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να διαλύσουν την ισορροπία μας. Είναι οι άνθρωποι που είναι σημαντικοί για μας. Φταίνε, ως ένα βαθμό, αν μας χαλάσουν την τραμπάλα.

Είναι και άνθρωποι που δεν είναι σημαντικοί για εμάς αλλά είναι τριγύρω μας και καμιά φορά διαλύουν κι αυτοί την ισορροπία μας. 
Δεν φταίνε. 
Φταίμε εμείς που τους αφήσαμε να ανέβουν στην τραμπάλα μας.

19/5/16

Summer is loading

Είναι τραγούδια που τα ακούω μόνο και μόνο για να χορτάσω την φωνή αυτού που τα τραγουδάει. 

Γιατί με καθησυχάζει,
γιατί με ηρεμεί,
γιατί αδειάζει το μυαλό μου,
γιατί με κάνει να χαμογελώ χωρίς λόγο,
γιατί με ισορροπεί,
γιατί καλοκαίρι, βράδυ, μπαλκόνι και τεκίλα πορτοκάλι,
γιατί Morissey.

8/5/16

Πού χάθηκες;*

Χανόμαστε με τους ανθρώπους. And that's ok.
Συμβαίνει.
Κάποιους τους εγκαταλείπεις εσύ στην πορεία, κάποιοι εγκαταλείπουν εσένα, αρκετές φορές αλληλοεγκαταλείπεστε γιατί αλλάζουν οι ρυθμοί και τα ενδιαφέροντα.
Συμβαίνει.
Για κάποιους στεναχωριέσαι που χαθήκατε, για κάποιους αδιαφορείς, για κάποιους ίσως και να ανακουφίζεσαι.

Αλλά όταν τυχαία ξαναβρεθείς με κάποιους από αυτούς, να χαρείς, μην πεις εκείνο το τετριμμένο, χαμογελαστό, σου πετάω το μπαλάκι, "χάθηκες βρε!"

Αυτό το χάθηκες, να το λες μόνο στους ανθρώπους που έψαξες.
Σε αυτούς που τηλεφώνησες αλλά δεν το σήκωσαν.
Σε αυτούς που έγραψες ένα μήνυμα και δεν απάντησαν.
Σε αυτούς που πέρασες από τα στέκια που συχνάζουν και δεν τους βρήκες.

Αλλιώς ασ'το.
Δεν πειράζει.
Αλήθεια.
Aν αισθάνεσαι υποχρεωμένος να πεις κάτι, πες: "χαθήκαμε" ή "πόσο καιρό έχουμε να βρεθούμε!".
Μην υποτιμάς τον άλλο κατηγορώντας τον έμμεσα οτι φταίει κιόλας που δεν δηλώνει το παρόν στη ζωή σου.


*εκεί που δεν έψαξες


2/5/16

Spring rains

Την άνοιξη δεν την καταλαβαίνεις 
ούτε από τα λουλούδια (παρδαλές πιτσιλιές σε πράσινα λιβάδια και σε γκρι πόλεις), 
ούτε από το άρωμα που βγάζουν οι πορτοκαλιές (το άρωμα εκείνο που σε καθηλώνει την ώρα που περπατάς αμέριμνος), 
oύτε από τα βράδια που έρχονται πιο αργά (αλλά είναι ακόμα κρύα).

Την άνοιξη την καταλαβαίνεις στην βροχή. 

Πλέον κανείς δεν την φοβάται, 
κανείς δεν δυσανασχετεί όταν έρχεται, 
κανείς δεν τρέχει να κρυφτεί όταν οι πρώτες σταγόνες ακουμπούν στο πρόσωπο του.
Ακόμα κι αν πέφτει για αρκετές μέρες στη σειρά ή αν τα μετεωρολογικά δελτία προειδοποιούν για καταιγίδες, κανείς δεν νοιάζεται. 
Είναι τα τελευταία νάζια του χειμώνα.

2/4/16

Nowhere to go.

Πού πάνε όλα αυτά που δεν λέμε ποτέ;
Κάπου δεν πρέπει να πηγαίνουν;

Οι σκέψεις,
οι φόβοι, 
τα όνειρα, 
οι ελπίδες,
όλα αυτά που δεν έμαθε ποτέ κανένας εκτός από το μαξιλάρι μας,
κάπου πρέπει να πηγαίνουν.

9/2/16

Μελλοντικές διαπιστώσεις.

Μια μέρα θα γυρίσουμε να κοιτάξουμε πίσω μας και θα διαπιστώσουμε 
πόσο πολύ άξιζαν τελικά όλα εκείνα τα τίποτα που ζούσαμε.

20/1/16

Θεσσαλονίκη.

Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να με πονέσει τόσο, που να θέλω να φύγω μακριά της.
Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να μην έχει τίποτε άλλο να μου δώσει.
Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να με διώξει.

Μέχρι τότε, 
όσο κάθε πλακάκι κρατάει μέσα του κάθε ανάμνηση,
όσο κάθε φως έχει κάτι καινούριο να σου δείξει,
όσο κάθε άγνωστο χαμόγελο που βλέπεις από το παράθυρο καθώς περνάς σου δίνει κουράγιο,
όσο κάθε φθινοπωρινό δέντρο στη μέση ενός χειμώνα που ξέχασε να έρθει σε ηρεμεί,
όσο κάθε φορά που λες οτι όλα πάνε σκατά σε διαψεύδει,
όσο υπάρχουν ταξιτζήδες που σου βάζουν floyd στο δρόμο για το σπίτι,
εγώ θα την αγαπάω.

Παρά τα σκοτάδια της.


[Α, ναι, ξέχασα:
What have we found?
The same old fears.]

2/1/16

Το καθυστερημένο γούρι.

Αναλωνόμαστε τόσο πολύ και τόσο αγχωτικά πολλές φορές στο να υποδεχτούμε την νέα χρονιά όσο πιο σούπερ υπερτέλεια γίνεται και ξεχνάμε να δώσουμε έναν όμορφο αποχαιρετισμό στην χρονιά που έφυγε. Στην τελική, 365 μέρες ήταν αυτές - καλές ή κακές, υπήρξανε, και όσο κλισέ κι αν ακουστεί, ναι, κάτι μας μάθανε.

Τελείωσα το 2015 πάνω από ένα νοστιμότατο μεξικάνικο πιάτο, πίνοντας δυο υπέροχα κρασιά, παίρνοντας ένα απρόσμενο δώρο (ένα γούρι για την περασμένη χρονιά, αλλά ποιος νοιάζεται όταν κάτι φτιάχνεται και δίνεται με αγάπη), με μια παρέα όπου ένας ερωτευμένος με την Ρώμη, μία με το Λονδίνο και δύο με το Παρίσι συμφώνησαν οτι η Φλωρεντία είναι ένα πανέμορφο μέρος που αξίζει να επισκεφτείς.

Καθόλου κακός χαιρετισμός 2015, πρέπει να το παραδεχτείς.
Καθόλου κακός.


26/12/15

Στους πάγους

Ας κάνουμε για λίγο visualise μια χειμερινή σκηνή:
Είσαι στην άκρη μιας παγωμένης λίμνης και θέλεις να περάσεις απέναντι κι ο μόνος τρόπος είναι να περπατήσεις πάνω στον πάγο.
Δοκιμάζεις στην αρχή διστακτικά με το ένα πόδι, χωρίς να βάλεις όλο σου το βάρος για να δεις αν αντέχει ο πάγος.
Μετά δοκιμάζεις με το άλλο πόδι.
Βλέπεις οτι ο πάγος αντέχει, οπότε κάνεις ένα μικρό βηματάκι, αλλά πολύ κοντά στην όχθη ώστε αν γίνει η στραβή να μπορέσεις με ένα πήδημα να πιάσεις ασφαλή στεριά.
Ο πάγος αντέχει οπότε προχωράς λίγο ακόμη. Διστακτικά αλλά προχωράς.
Και λίγο ακόμη και λίγο ακόμη.
Κι ο πάγος αντέχει.
Και φτάνεις ακριβώς στη μέση της λίμνης.
Κι ο πάγος αξιόπιστος.
Και κάπου εκεί λες οτι δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι πια, πατάς γερά με τα δυο σου πόδια και παίρνεις μια βαθιά ανάσα.
Και ο πάγος σπάει εντυπωσιακά και βρίσκεσαι να βουλιάζεις στη μέση μιας παγωμένης λίμνης.

Κάπως έτσι γίνεται και με την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.

23/12/15

Μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Ίσως τελικά το γεγονός οτι η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει στην καρδιά του χειμώνα χωρίς εμείς να το πάρουμε χαμπάρι είναι ο τρόπος που έχει η ζωή να μας δείξει οτι τα καλύτερα έχουν αρχίσει να έρχονται απλά εμείς δεν τα βλέπουμε ακόμη.

Ελπίζω.

14/12/15

Ίσως. Κάποτε.

Υπάρχουν σταυροδρόμια που οι άνθρωποι δένονται και υπάρχουν σταυροδρόμια που οι άνθρωποι χωρίζουν.
Όσο κι αν δεν θες να διώξεις κάποιον από την ζωή σου, όταν κάτι μέσα σου έχει σπάσει, έχει σπάσει. Εύχεσαι τα πράγματα να ήταν αλλιώς, εύχεσαι ο άλλος να προσπαθούσε περισσότερο, να φερόταν διαφορετικά, να μιλούσε και να έλεγε ακριβώς αυτό που θέλεις να ακούσεις για να πειστείς και να μείνεις, αλλά δυστυχώς δεν έχει νόημα να απαιτήσεις αυτά που έχει αξία να δώσει ο άλλος από μόνος του.
Το μόνο που εύχεσαι μαζεύοντας σιγά σιγά τα πραγματάκια σου είναι να συναντηθείτε ξανά σε κάποια άλλη στροφή, και τότε να είναι όλα καλά. Γιατί η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μας κι ελπίζεις αυτό να δουλέψει υπέρ σου. Γιατί δεν ήθελες να τα παρατήσεις αλλά δεν γίνεται να πολεμάς και μόνος.

Σε κάποια άλλη στροφή, λοιπόν.
Ίσως.
Κάποτε.

Ως τότε,
αντίο.