Πήγαμε βόλτα στην παραλία.
Είδαμε τις βάρκες που περιμένανε υπομονετικά επισκευή.
Μετρήσαμε τρία ιστιοφόρα στον ορίζοντα και πέντε αεροπλάνα στον ουρανό.
Ανησυχήσαμε για την νερόπαπια που βούτηξε το κεφάλι της στο νερό και άργησε να βγει.
Σηκώσαμε τα μάτια σε έναν ουρανό που έβαψε τα σύννεφα πορτοκαλί.
Καθήσαμε στα βράχια και είδαμε πόσο στρόγγυλα μπορεί να τα κάνει η θάλασσα κι ο χρόνος.
Βάλαμε μουσική στο αμάξι γυρίζοντας σπίτι και τα φώτα της πόλης περνούσαν μπροστά από τα μάτια μας σαν αστέρια - πρώτο απόγευμα που νυχτώνει απο τις 18.00.
Αλλά με έναν περίεργο τρόπο στην ερώτηση "τι κάνατε"
η απάντηση ήταν "τίποτα".