H Δημοτική Βιβλιοθήκη όταν ήμουν πιτσιρίκι ήταν ένα νεοκλασικό κτίριο, στο ισόγειο το παιδικό τμήμα και στον πρώτο όροφο των ενηλίκων.
Ποτέ δεν είχα ανέβει επάνω, μέχρι που μια μέρα πήγα με την κόρη της γειτόνισσας για να αφήσει τα βιβλία της μαμάς της.
Ήταν μια αποκάλυψη.
Η μεγάλη, μαρμάρινη, στριφογυριστή σκάλα - art deco, ήμουν ασυνείδητα φαν σου από το 1993
και όλα εκείνα τα μεγάλα ξύλινα τραπέζια
και καρέκλες κανονικές κι ας μην έφταναν τα πόδια μου να πατήσουν κάτω
και τα μεγάλα παράθυρα που μπορούσες να βλέπεις έξω τα κόκκινα κεραμίδια και τον γαλάζιο ουρανό.
Πού να ξαναγυρίσω κάτω, στα πλαστικά τραπέζια, στις πλαστικές καρέκλες και στις κλειστές κουρτίνες.
Την επόμενη φορά πήγα κατευθείαν επάνω.
- Δεν έχουμε βιβλία για σένα σε αυτόν τον όροφο, μου είπε η υπεύθυνη.(αλήθεια έλεγε)
- Έχω το δικό μου από κάτω, μπορώ να καθήσω εδώ να το διαβάσω; (αλήθεια έλεγα)
Με άφησε.
Αν το νιώθεις και το θέλεις, κάν'το.
Ζήτα το.
Τόλμησέ το.
Διεκδίκησέ το.
Μπορεί να σου πουν ναι, μπορεί να σου πουν όχι.
Χάσεις κερδίσεις, δεν θα ζήσεις την ζωή σου με what ifs.
Και ο οχτάχρονος εαυτός σου θα είναι περήφανος για σένα.
Γιατί θυμάσαι ακόμα το χαμόγελό σου όταν διάβαζες το βιβλίο σου κοιτώντας τα κόκκινα κεραμίδια και τον γαλάζιο ουρανό με τον αέρα να φυσάει από τα μεγάλα παράθυρα κουνώντας ρυθμικά τα πόδια σου που δεν φτάνανε το πάτωμα από τις μεγάλες καρέκλες.