Το κόκκινο του Kar Wai θα έπρεπε να είναι μια ξεχωριστή, επίσημη απόχρωση.
Ένα ωραίο, βαθύ κόκκινο.
Το κόκκινο βελούδο μιας πολυθρόνας όπως φαίνεται στο χαμηλό φως και σε περιμένει, ανάμεσα στη μουσική και τον κόσμο.
Το κόκκινο της μνήμης
της σιωπής
της εμμονής
του χρόνου
του βραδυφλεγούς ερωτισμού
της βροχής
του καπνού
των βλεμμάτων
των αγγιγμάτων
της απαγορευμένης οικειότητας
των επιλογών
της απώλειας
της περιπλάνησης
της εξομολόγησης
της απόστασης
της συνειδητοποίησης
της μετάβασης.
Του δρόμου που σε φέρνει ξανά πίσω στον εαυτό σου.