19/2/18

Άσπρο και ροζ.

Κι αν οι ανθισμένες αμυγδαλιές καταμεσής του Φεβρουαρίου δεν είναι μια ιστορία αγάπης αλλά μια ιστορία επανάστασης στα κρύα του χειμώνα;
Κι αν είναι η ιστορία ενός μικρού παιδιού που βαρέθηκε να νυχτώνει από τις 17.00 και θέλει να βγει να παίξει;
Κι αν είναι η ιστορία μιας κοντομάνικης μπλούζας που δεν αντέχει να είναι άλλο στο συρτάρι;
Κι αν τελικά οι χειμωνιάτικοι αγέρηδες δεν έδιωξαν όσα μας στεναχωρούν και μας θυμώνουν και τα χοντρά μπουφάν μας δεν μας προστάτεψαν όσο θα θέλαμε από τα παράλογα τριγύρω μας και ο ανοιξιάτικος ήλιος μας στέλνει σημάδια πως δεν αργεί πολύ ακόμη;

5 σχόλια:

Manolo7 είπε...

Κοιτατε να εχετε παντα καλοκαιρι στη ζωη σας, με βουτιες σε θαλασσες και ταξιδια σε ωκεανους. Τα πανια της γνωσης δεν ξερουν τι θα πει αγκυρα.

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

πολύ με άρεσε αυτό κασπεράκι μου.

Περιμένω τον ανοιξιάτικο ήλιο.

casper είπε...

Manolo δεν είναι και πάντα εύκολο να έχεις μέσα σου το καλοκαίρι... :(
Κι εγώ Στεφανία μου τον περιμένω, πώς και πώς :)

elwindupbird είπε...

..όταν μας κερνάς τέτοιες ωραίες εικόνες...!

casper είπε...

Καλοκαιρινές και ηλιόλουστες :)