6/12/16

Η έκτη του Δεκέμβρη.

Πιστεύω πολύ στην δύναμη των αρνητικών παραδειγμάτων.
Όσο δύναμη κρύβει το "θέλω να γίνω σαν αυτόν" άλλη τόση κρύβει το "δεν θέλω να γίνω σαν κι αυτόν".

Πριν οκτώ χρόνια ένας αστυνομικός σήκωσε το όπλο του και σκότωσε ένα αγόρι 15 χρονών χωρίς να απειλείται με κανέναν τρόπο η σωματική του ακεραιότητα.

Αυτό είναι το γεγονός. Και κάτι επιχειρήματα του στυλ: "ναι, αλλά τον έβρισε, τον κορόιδευε, του μιλούσε ειρωνικά" εγώ τα ακούω βερεσέ, αν ήταν κάθε φορά που στην τάξη μας μιλούσαν άσχημα να σηκώναμε πιστόλια, μαθητής όρθιος δεν θα είχε μείνει.

Θυμόμαστε όλοι τον Αλέξη. Κι αυτό είναι καλό.

Πρέπει να θυμόμαστε και τον Κορκονέα.
Αυτόν πιο πολύ.
Πρέπει να θυμόμαστε τι δεν πρέπει να γίνουμε:
καταχραστές της όποιας εξουσίας έχουμε,
ενήλικες που νομίζουμε οτι έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας,
επαγγελματίες χωρίς συνείδηση της ευθύνης μας,
άνθρωποι που ξεχνάμε οτι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες που είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε κατάματα και όχι με μια εκ των υστέρων, βολική, άχρηστη, αμφιβόλου κινήτρου συγγνώμη.

Έχουν περάσει πολλοί μήνες από τότε.
Όπου και να'σαι Αλέξανδρε,  εύχομαι να περνάς καλά.
Κι εύχομαι να μπορείς να χαμογελάς.
Σου πάει.

8 σχόλια:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Δυστυχώς όμως το θέμα είναι πολύ μεγαλύτερο από έναν άνθρωπο στον οποίο δε θέλουμε να μοιάσουμε.
Έχει γίνει πια περισσότερες από μία φορά, η αστυνομία σκοτώνει.
Όχι δεν εννοώ πως οι αστυνομικοί είναι όλοι φονιάδες.
Ζούμε όμως σε μια εποχή που η αστυνομία και οι ναζί σκοτώνουν και δικάζονται μετά από καιρόοοο και δεν καταδικάζονται ποτέ.
Δεν είναι μόνο παράδειγμα προς αποφυγήν, δεν αρκεί αυτά τα πράγματα να τα αποφύγουμε. Πρέπει να αγωνιστούμε.

casper85 είπε...

Αγωνίσου. Καλά θα κάνεις. Και θα στηρίξω όσο μπορώ τους αγώνες σου.

Αλλά δυστυχώς, ο κόσμος δεν αλλάζει έτσι. Όχι γιατί οι αγώνες είναι λίγοι αλλά γιατί ο κόσμος δεν θέλει να αλλάξει.
Έχει δύναμη το να μην γίνεις ασυνείδητος αστυνόμος που σκοτώνει αβέρτα. Να μην γίνεις ο δικηγόρος που θα τον υπερασπιστεί. Να μην γίνεις ο δικαστής που θα εθελοτυφλήσει. Να μην γίνεις αυτός που θα πει μπράβο.
Αγώνας κι αυτός :)

the commentator είπε...

και εγώ είμαι μπερδεμένος... δεν ξέρω αν έχουν πλέον κανένα νόημα οι σημερινές πορείες, θα γίνουν αν δεν έχουν γίνει ήδη εθυμοτυπικές, κόσμος που πάει γιατί το πιστεύει, κόσμος που πάει απλά για να πάει και να πει πως πήγε, να κολλήσει τα ένσημα του στην επανάσταση, δεν ξέρω ποιος είναι ο σωστός τρόπος να αγωνιστεί κανείς, αλλά ένας αγώνας που αφορά συγκεκριμένο κομμάτι του κόσμου δεν είναι αγώνας, το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι η παιδεία αλλά είναι το τελευταίο μέλημα όλων. η ανθρώπινη φύση είναι σκάρτη και θέλει προσπάθεια συνεχή και εκπαίδευση για να μπορέσεις να την τιθασεύσεις, να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον εχθρό και τον υπαίτιο των συμφορών μας και να βρούμε αυτόν που μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε, δύσκολο..
αυτό με την αστυνομία και τους ναζί που λέει το "κορίτσι" είναι βέβαιο αλλά ποιος μπορεί να είναι ο τρόπος για να αλλάξει; ποιος αγώνας μπορεί να το αλλάξει; btw μπορεί να κάνω λάθως αλλά για να γίνεις μπάτσος πρέπει να είσαι και λίγο φασίστας η έστω να την βρίσκεις με την εξουσία και την δύναμη που σου δίνει η στολή..

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Παιδάκια δεν εννοούσα τις πορείες όταν μιλούσα για αγώνα.
Οι πορείες είναι απλά ένας τρόπος να δείξεις "είμαστε κι εμείς πολλοί, είμαστε περισσότεροι". Είναι ένας τρόπος να ενοχλήσεις κλείνοντας την κυκλοφορία έτσι ώστε να δώσουν σημασία σε αυτά που λες.

Για μένα αγώνας καθημερινός είναι να μην κάνεις γαργάρα τίποτα. Να υπερασπίζεσαι τις αξίες σου ανεξάρτητα με το πόσο διαφωνεί ο περίγυρος. Κι όταν βρίσκεις κάποιον που αμφιβάλει, να συζητάς μαζί του και αν του εξηγείς πώς βλέπεις εσύ τα πράγματα, να τον κάνεις συναγωνιστή. Αγώνας είναι η εξάπλωση της ιδέας.

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Όσο για το τελευταίο που λες, commentator, κι εγώ το πιστεύω κατά βάθος, αν και υπάρχουν κάποιοι που θα σου πούνε πως το έκαναν για τη σίγουρη δουλειά και τα λεφτά. Όσοι το έκαναν γι αυτό είναι πιστεύω επιρρεπής στο κλικ που θα τους κάνει κωλόμπατσους. Δεν ξερω. Σίγουρα πιστεύω πως υπάρχουν καλοί αστυνομικοί. Απορώ και πώς αντεχουν μέσα στα σκατά. Βλέπω στις αμερικανικες σειρές που κάνουν ολόκληρη κρυφή έρευνα για να ξεσκεπάσουν τους λεγόμενους corrupt cops και λέω μάλιστα...

ασωτος γιος είπε...

εγω εκτος απο αυτο το παραδειγμα θυμαμαι καιε χρονο και περιουσιες να καταστρεφονται γειτωνων των εξαρχειων που σιγουρα τιμουν εντος τους το παλικαρακι που εφυγε αδικα
και κανεις δε πιανει αυτους τους γνωστους αγνωστους
Οσον αφορα το μπατσο και καθε μπατσο σιγουρα υπαρχουν κιαι καλοι ανθρωποι σε καθε επαγγελμα
Η ζωη ειναι δυσκολη ο κοσμος δεν εχει πολες επιλογες

casper85 είπε...

Θα απαντήσω σε όλους μαζί, μια παρέα είμαστε άλλωστε.

Εγώ πάλι πιστεύω πως όσοι έγιναν αστυνομικοί γιατί δεν είχαν άλλη επαγγελματική επιλογή, είναι ακριβώς αυτοί οι ευγενικοί, νορμάλ άνθρωποι που συναντάς. Άμα ο άνθρωπος είναι εθισμένος στη βία και πεπεισμένος οτι αποτελεί λύση για όλα τα προβλήματα, ό,τι επάγγελμα και να κάνει, θα βρει τρόπο να εφαρμόσει τα πιστεύω του. Γι'αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε μπας και καταφέρουμε να αλλάξουμε γνώμη σε κάποιους τέτοιους - ή έστω να τους πείσουμε να μην φέρονται βίαια.

Το θεωρώ πρόστυχο που κάποιοι (ολόκληρου του πολιτικού φάσματος) χρησιμοποιούν τον θάνατο ενός ανθρώπου και τις πληγές μιας οικογένειας για ίδιους σκοπούς.

Το σπάσιμο βιτρίνων ποτέ δεν κατάλαβα πώς λύνει το οποιοδήποτε πρόβλημα ή δηλώνει αποτελεσματικά κάποια αντίδραση. Εκτός αν κάποιος σπάει την δική του βιτρίνα, οπότε πάσο.

Συμφωνούμε γενικά πάντως :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Αναρχική δεν είμαι, αλλά τα σπασιμάτα νομίζω το ξέρουμε πλέον ότι τα κάνουν ασφλίτες. Δεν είναι τυχαίο που δεν έσπασε ποτέ καμιά βιτρίνα μεγάλης αλυσίδας, αλλά κάτι περίπτερα και κάτι μικρομάγαζα απλών πολιτών. Βέβαια θα υπάρχουν και "αναρχικοί" που ξεσπούν μ' αυτό τον τρόπο και δεν τους υπερασπίζομαι καθόλου.

Όσο για την επαγγελματική επιλογή, εγώ όση ανάγκη και να είχα, μπατσίνα δε θα γινόμουν (και είμαι γυναίκα που σημαίνει πως σε δουλειά γραφείου θα ήμουν). Το να δεχτείς να το κάνεις αυτό έστω κι από ανάγκη σημαίνει στην καλύτερη περίπτωση πως δεν έχεις πρόβλημα να το κάνεις. Οι άνθρωποι που έχουν απλά ανάγκη κάνουν κάτι άλλο. Νομίζω πως αυτοί οι ευγενικοί αστυνομικοί είναι αυτοί που το επέλεξαν επειδή στ' αλήθεια πιστέυουν πως θα βοηθήσουν κόσμο.