19/4/14

Περνώντας ποτάμια.

Γέρνω πότε προς τον κυνισμό και πότε προς την ευαισθησία.
Ακροβατώ σε δύο άκρα.
Περνάω από το ένα συναίσθημα στο άλλο όπως ένα παιδί πατάει σε σκόρπια βραχάκια για να περάσει το ποτάμι.

Έχει πλάκα, μου αρέσει, ανακαλύπτω πολλά αλλά είμαι περίεργη να δω σε ποιο θα σκοντάψω και θα πέσω στο τέλος...

6 σχόλια:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

αχ κι εγω ακριβώς αυτό κάνω τελευταία..κι αναρωτιέμαι ποιος είναι περισσότερο ο εαυτός μου, ο ευαίσθητος ή ο κυνικός; κι ύστερα θυμάμαι πως πρέπει να σταματήσω να μου βάζω ταμπέλες.

casper85 είπε...

Μα και οι δύο εαυτοί μας είναι. Εκεί είναι η ομορφιά! ;)

Roadartist είπε...

Αυτό ακούγεται σαν επιλεκτικός κυνισμός, επιλεκτική ευαισθησία... καλό μου φαίνεται...

casper85 είπε...

Δεν αξίζουν όλοι την ευαισθησία μας, τι να κάνουμε... :)

happypepper είπε...

Δε νομίζω ότι υπάρχει υγιής άνθρωπος που να μην ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο άκρα.
Μάλιστα αυτό τεκμηριώνεται και φιλοσοφικά.
Αλλά η ουσία είναι ότι η σχιζοφρένεια είναι απόλυτα φυσική.
Όπως έλεγε λοιπόν και ο φυσικός μου κάποτε:
"βρίζω και ονειρεύομαι.
Βρίζω γιατί ο κόσμος δεν είναι όπως θά θελα και ονειρεύομαι πώς θά θελα νά ναι."
Καλό Σ/Κ.

casper85 είπε...

Αυτοί των θετικών επιστημών πάντα μου άρεσαν: έχουν έναν απίστευτο τρόπο να ερμηνεύουν την πραγματικότητα!