23/2/18

Το μυστήριο του Ροκιντάουν

Εδώ και αρκετά χρόνια, όταν διαβάζω, διαβάζω αστυνομικά βιβλία.
Προσπαθούσα τις προάλλες να σκεφτώ ποιο ήταν το πρώτο αστυνομικό που διάβασα και ξεκίνησα αυτό το τρενάκι αστυνομικών μυθιστορημάτων.
Νομίζω ήταν ο Αττιά.

Και μετά άνοιξε ένα χαρούμενο συρτάρι του μυαλού μου και ξεχύθηκαν τόσοι τίτλοι:

Το μυστήριο του Ροκιντάουν λοιπόν.
Με το μπλε εξώφυλλο που δείχνει ένα παιδί με μια μαϊμού στην πλάτη να κρατιέται σε μια κλειστή σιδερένια πόρτα και στα πόδια του να κυλάνε νερά.
Το θυμόμουν ακόμα, με κάθε μικρή του λεπτομέρεια, πριν το ψάξω για να το δείξω εδώ.

Το μυστήριο του Ροκιντάουν.
Το πρώτο μου αστυνομικό ήταν κάπου στα 10 - 11 και 20 κάτι χρόνια μετά δεν ξέρω γιατί απορώ που αγαπώ τόσο την αστυνομική λογοτεχνία.

3 σχόλια:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Δεν ξέρω αν είναι ηλικιακό, αν κοντεύοντας τα τριάντα σε πιάνει να διαβάζεις αστυνομικά, ή αν φταίει η παρέα μαζί σου, αλλά κι εγώ σε τέτοιο μουντ είμαι τώρα.

Δεν έχω καμία όρεξη ρε φίλη να πιάσω φιλοσοφίες και ιστορίες και πολιτικές και να τα διαβάζω με το ζόρι μόνο για να λέω ότι τα διάβασα. Ντάξει δεν είπα να πιάσουμε και την Μαντά και την Χρυσηίδα, αλλά θέλω να διαβάζω με αγωνία ρε παιδί μου. Ντάξει, ελπίζω να μου ρθει όρεξη ξανά για πιο βαριά αναγνώσματα, αλλά προς το παρόν ανυπομονώ να μάθω γιατί το βασάνισαν τόσο πολύ αυτό το κορίτσι στον Θηριοδαμαστή της Καμίλα της Λέκμπεργκ.

casper είπε...

Δεν ξέρω αν είναι ηλικιακό ή απλά η μόδα της εποχής, αλλά απολαμβάνω πολύ το γεγονός οτι κυκλοφορούν πολλά αστυνομικά, τα οποία εκτός από την ενδιαφέρουσα πλοκή είναι και καλογραμμένα. Και ασχολούνται (έστω και ακροθιγώς) με πολλά κοινωνικά / ψυχολογικά θέματα και σε βάζουν να σκεφτείς.
Όπως λέω και στα μαθητούδια μου: διαβάστε ό,τι σας ευχαριστεί γιατί η ώρα που περνάτε διαβάζοντας δεν είναι ποτέ χαμένη :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

πολύ σωστή, δεν έχει νόημα να διαβάζεις με το ζόρι. Το κάνεις τόσα χρόνια σε σχολεία και πανεπιστημια. Αστυνομικά φορ έβα!