7/11/17

No regrets

Πάντα ήθελα να φάω μόνη σε ένα εστιατόριο.
Το να κατεβαίνεις Αθήνα για συνέδριο είναι μια εξαιρετική αφορμή.

Θα πήγαινα σε εκείνο το λίγο γκουρμέ που είχα μπανίσει εδώ και καιρό, θα έπαιρνα ένα πιάτο, ένα ορεκτικό, ένα γλυκάκι στο τέλος και θα έπινα δυο ποτήρια κρασί, θα παρατηρούσα τους ανθρώπους τριγύρω, ίσως έριχνα και καμιά ματιά στο βιβλίο μου.

Κατέληξα να βουτάω μπριζολάκια σε μια ευχάριστα καυτερή πάπρικα, να ακούω για ένα ταξίδι στην Ν. Υόρκη, να ανταλλάσσω ιστορίες για περίεργα αφεντικά και μετά να στηρίζομαι σε ένα ψηλό τοιχάκι του πάρκου Σταύρος Νιάρχος για να δω πού φτάνει το υπέροχα φωταγωγημένο ποτάμι.

Γιατί οι καινούριες εμπειρίες είναι ωραίες, αλλά όταν έχεις ένα μόνο βράδυ ελεύθερο και πρέπει να διαλέξεις, οι παλιοί φίλοι είναι καλύτεροι.

6 σχόλια:

Αρτίστα του βωβού είπε...

Δελεαστικό το γκουρμέ εστιατόριο, αλλά κι εκεί με τους φίλους τους παλιούς θα ήθελα να είμαι!
Για να ακριβολογώ, οπουδήποτε με τους φίλους τους παλιούς θεωρώ πως είναι αλλιώς!
Είτε έχει ποτάμι είτε όχι!
Ωραίο το Ίδρυμα! Δεν το έχω επισκεφτεί ακόμα, αλλά ελπίζω όταν και εάν κάποτε ανέβω Αθήνα, να το επισκεφτώ!

casper είπε...

είναι πανέμορφο, πρώτη φορά πήγα και πραγματικά δεν έχω λόγια!

Να πας, κι αν πας με φίλους παλιούς, ακόμα καλύτερα! ;)

Vive La Vie... είπε...

Αθήνα, φίλοι, ταξίδι στην άλλη πλευρά του ωκεανού, βράδυ, το ποτάμι φωτισμένο (+τα μπριζολάκια)... νομίζω διάλεξες σωστά! :)

Μ.

casper είπε...

κι εγώ έτσι λέω, γι'αυτό δεν το μετανιώνω :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

πολύ σωστή σε βρίσκω φιλενάδα!

casper είπε...

<3