7/12/16

I lived in books more than I lived anywhere else*

Για κάποιο λόγο νομίζω πως όλοι εμείς που αγαπούμε την λογοτεχνία και διαβάζουμε βιβλία από μικροί, κρύβουμε μέσα μας μια μοναξιά.

Είμαστε αυτοί που στο σχολείο δεν ταιριάζαμε πολύ με τα άλλα παιδάκια, άσχετα αν κάναμε παρέα μαζί τους. 
Ή είμαστε αυτοί οι, περισσότερο ή λιγότερο, εσωστρεφείς, που δεν άντεχαν να είναι κάθε μέρα όλο το απόγευμα έξω στις αλάνες για παιχνίδι με τα άλλα παιδάκια.
Ή αυτοί που ήταν κάθε μέρα όλο το απόγευμα έξω στις αλάνες για παιχνίδι με τα άλλα παιδάκια αλλά χαιρόντουσαν γιατί ήξεραν οτι μόλις βραδιάσει θα χωθούν με μπισκότα και βιβλίο κάτω από την κουβέρτα (τα μπισκότα συνήθως κρυφά από την μαμά) και αυτό θα ήταν το καλύτερο κλείσιμο της μέρας.

Αυτό που αγαπούσα ήταν οτι δεν ένιωθα μόνη όταν είχα το βιβλίο μου.
Ούτε βαριόμουνα.
Μόνο λίγο στεναχωριόμουν που δεν είχα άλλα παιδάκια να μοιραστώ την έξαψη του διαβάσματος της τελευταίας σελίδας.


(να πω και κάτι δημόσια, μπας και εξιλεωθώ: είχα δανειστεί στο δημοτικό από την βιβλιοθήκη "τα χρυσά γεράκια του Τζέκινς Χαν" κι επειδή έτρωγα τα παπαδοπούλου τα γεμιστά με σοκολάτα, σχεδόν όλες οι σελίδες είχαν σοκολατένιες δαχτυλιές όταν επέστρεψα το βιβλίο. Κανείς δεν μου έκανε παρατήρηση αλλά το έχω βάρος από το 1996.)

12 σχόλια:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

ρε κάσπερ θα άφηνα άλλο σχόλιο, αλλά δεν μπορώ, τρελάθηκα με τις σοκολατένιες δαχτυλιές <3

Αυτά τα μπισκότα μου τα αγόραζε πάντα ο παππούς μου. Είχαν πάντα στο σπίτι. Αυτά και σαλάμι μπύρας για τοστ. Μιαμ.

Εγώ πάντα ήμουν κοινωνικό παιδάκι κι ετοιμάστηκα να διαφωνήσω με τις πρώτες προτάσεις σου αλλά μετά είδα και τις δεύτερες και δεν είμαι σίγουρη αν όντως απολαμβανα όλη αυτή τη συναναστροφή ή αν απλά την είχα συνηθίσει. Αν κρίνω απ' το πώς εξελίχθηκα μάλλον το δεύτερο. Είμαι μόνο κατά τα φαινόμενα κοινωνική.

casper85 είπε...

τα έτρωγα και γρήγορα τρομάρα μου, σελίδα και μπισκότο και δαχτυλιά!

the commentator είπε...

το να μην έχεις κάποιον να μοιραστείς την χαρά ενός ωραίου βιβλίου ήταν για μένα το χειρότερο.. οι δαχτυλιές στα δικά μου βιβλία ήταν συνήθως από γαριδάκια :P

casper85 είπε...

Εγώ πάλι γαριδάκια δεν έτρωγα για κάποιο λόγο.
Ήμουν το παιδί του κρουασάν και των μπισκότων.
Και της μοναξιάς της τελευταίας σελίδας :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Ρε παιδιά, θέλω να σας ρωτήσω μήπως έχετε κι εσείς μια συνήθειά μου.
Αυτό δεν το έκανα παιδί, ή μάλλον ξεκίνησα στο γυμνάσιο νομίζω να το κάνω, επειδή μου έλεγαν πως δεν πρέπει. Το πρώτο πράγμα που διαβάζω στα βιβλία είναι η τελευταία σελίδα! Το κάνετε; Δε σου χαλάει τίποτα στην πραγματικότητα, γιατί μέχρι να φτάσεις δεν τη θυμάσαι κι όταν τη διαβάζεις δεν την καταλαβαίνεις. Αλλά μου αρεσει πολύ να το κάνω για κάποιο λόγο.

the commentator είπε...

εγώ δεν το έκανα ποτέ, τουλάχιστον συνειδητά, κάποιες φορές ίσως τυχαία, χωρίς λόγο να έριχνα μια ματιά, τώρα γενικά επεξεργάζομαι τα βιβλία γενικά πριν αρχίσω να τα διαβάζω, το εξώφυλλο το οπισθόφυλλο τα "αυτιά" τις πρώτες σελίδες με τις πληροφορίες για την έκδοση, τις τελευταίες.. πιο πολύ σαν αντικείμενο παρά σαν περιεχόμενο

Αρτίστα του βωβού... είπε...

Γιατί; Γίνεται διάβασμα και χωρίς μπισκότα; Ή έστω μια σοκολατίτσα;

casper85 είπε...

Καλέ σκέψου κάποιοι πίνουν καφέ και τίποτα δεν βουτάνε μέσα!

Αυτό με την τελευταία σελίδα το έκανα πολύ παλιά, τώρα προσπαθώ να το περιορίσω, με όχι πάντα μεγάλο ποσοστό επιτυχίας :/

Αρτίστα του βωβού... είπε...

@Κάσπερ
Μακρυά από εμάς αυτοί οι τύποι!

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Τρομακτική φυλή ανθρώπων αυτοί που δε βουτάνε τίποτα.
Μπρρρρ

ασωτος γιος είπε...

και γω γαριδακια ! χαχα
καλα χρισγτουγεννα

casper85 είπε...

μερσί! :)