25/10/16

Lucky number 6

Η καινούρια φιλοσοφική του Αριστοτελείου είναι, ομολογουμένως, ένα κτίριο που το χαρακτηρίζεις από αδιάφορο έως πανάσχημο. Υπάρχει και μια φήμη, η οποία δεν ξέρουμε αν όντως ισχύει ή είναι urban auth legend, οτι έχει πρόβλημα στατικότητας και στον τελευταίο όροφο δεν θα έπρεπε να υπάρχουν βιβλιοθήκες 
(ίσως αυτό να μας έσωζε σε ενδεχόμενο σεισμό) 
ωστόσο υπάρχουν δύο 
(δεν σωζόμαστε με την καμία σε ενδεχόμενο σεισμό).

Το κτίριο, αν το κοιτάς από μακριά είναι λίγο σαν φυλακή, λες κι αυτός που το έχτισε βαριόταν και ήθελε να τελειώνει γρήγορα ή απλά μισούσε τα θεωρητικά μαθήματα όταν ήταν μαθητής και έτσι πήρε εκδίκηση
(προφανώς τα μισούσε, δεν θα περνούσε Πολυτεχνείο αλλιώς για να σηκώνει κτίρια).

Έξω είχε κάτι παγκάκια, καθόσουν αν ήθελες 
(αυτή άλλωστε είναι η λειτουργία των απανταχού παγκακίων)
ωστόσο κάποιος τα θεώρησε πολύ ενοχλητικά και τα ξήλωσαν 
(ίσως να θέλανε να τα αλλάξουν αλλά να μην εγκρίθηκε τελικά το ΕΣΠΑ, ποιος ξέρει).

Έχει δυο ασανσέρ, που το καθένα χωράει 4 ανθρώπους. Με λίγο στρίμωγμα 5. Μόνο το ιστορικό έχει περίπου 200 - 240 φοιτητές το έτος. Και περίπου 100 καθηγητές. 
Do the math. 
Καταλήγεις να ανεβοκατεβαίνεις με τις σκάλες. Όχι, δεν κάναμε σωματάρα, καταλήγαμε στο κυλικείο να τρώμε τυρόπιτες για να αναπληρώσουμε τις χαμένες θερμίδες.

Αλλά όταν μπαίνεις, σε χτυπάει εκείνη η μυρωδιά.
Χαρτί
και παλιό ξύλο
και πρωινοί καφέδες
και όνειρα
και συναντήσεις από το πουθενά που κρατάνε μια ζωή
και άγχος
και γέλια
και κούραση
και αναγνώριση
και θες τόσο πολύ να έχεις γράψει ένα 6, τι ψυχή έχει ένα 6, γιατί θες να ξαναμπείς από την πόρτα στο πανάσχημο αυτό κτίριο και να σε χτυπήσει πάλι εκείνη η μυρωδιά αλλά να μην προλαβαίνεις να κοντοσταθείς να την απολαύσεις γιατί έχεις μάθημα στον τέταρτο.

[Ίσως πάλι η μυρωδιά να είναι απλά οι αφίσες των κομμάτων και οι μπογιές από τα συνθήματα κι εγώ να είμαι πολύ ρομαντική, αλλά τι πειράζει;]

4 σχόλια:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

γέλασα πολύ με τις παρενθέσεις, έχουμε κεφάκια κάσπερ μου, ε;
Πολύ χαίρομαι, ντήαρ!

Αχ αυτή η μυρωδιά!
Δανείστηκα ένα βιβλίο της σχολής από τη βιβλιοθήκη και είναι τόσο παλιό και δε χορταίνω να το μυρίζω!
Ίσως γίνει ο λόγος να αγαπήσω και να καταλάβω επιτέλους αυτό το μάθημα.
Ίσως να πάρω πτυχίο επειδή τα παλιά βιβλία μυρίζουν ωραία.
Ή ίσως να 'μαι απλά κι εγώ ρομαντική.

Δεν πειράζει :)

casper85 είπε...

Λες;
Θα είναι μια όμορφη ιστορία για το πώς πήρες πτυχίο :)

Όχι, δεν πειράζει :)

To love life for what it is είπε...

Το κτήριο για το οποίο γράφεις είναι το Μούσαις Χάρισι Θύε; Αυτό λες "καινούργιο"; (Αν ναι, το παλιό ποιο ήταν;!) Δυστυχώς, δεν έχω μπει ποτέ σε αυτό (μολονότι ο αδερφός μου σπούδασε εκεί, στο τμήμα ιστορίας), την εμπειρία μου πάντως από φιλοσοφική σχολή την έχω: πριν την εισαγωγή μου στο Πάντειο, έκανα μερικά φεγγάρια στην ελληνική φιλολογία της Αθήνας. Έτσι καταλαβαίνω, νομίζω, την ατμόσφαιρα που περιγράφεις. Και θυμάμαι τη μυρωδιά του (φρέσκου μα και πολύ παλαιού) χαρτιού, που με έκανε να νιώθω, περνώντας την είσοδο του κτηρίου και ειδικά των "σπουδαστηρίων" του (βλέπε "βιβλιοθήκες"), κάτι σαν ασφάλεια. Και άλλοτε ότι πήγαινα πίσω στο χρόνο. Τόσο πολύ είχα αγαπήσει εκείνη την αίσθηση, μάλιστα, που σε όλον τον πρώτο χρόνο των σπουδών μου στην ψυχολογία, αργότερα, έβρισκα αφορμές να επισκέπτομαι ξανά τη φιλοσοφική, για να μπαίνω και πάλι στο ιδιαίτερο κλίμα της. Σαν μια κυψέλη που βούιζε από ζωή τη θυμάμαι - κάπως έτσι δεν είναι και η δική σου ανάμνηση (αν και πολύ πιο... εμπλουτισμένη, βεβαίως);

casper85 είπε...

Εκείνο είναι η παλιά φιλοσοφική! (όμορφο κτίριο!). Η καινούρια είναι το τετραώροφο ακριβώς πίσω της.
Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν μυρωδιές!
Και ναι, ένα μελίσσι οι αναμνήσεις μου :)