20/1/16

Θεσσαλονίκη.

Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να με πονέσει τόσο, που να θέλω να φύγω μακριά της.
Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να μην έχει τίποτε άλλο να μου δώσει.
Αυτή η πόλη μπορεί κάποτε να με διώξει.

Μέχρι τότε, 
όσο κάθε πλακάκι κρατάει μέσα του κάθε ανάμνηση,
όσο κάθε φως έχει κάτι καινούριο να σου δείξει,
όσο κάθε άγνωστο χαμόγελο που βλέπεις από το παράθυρο καθώς περνάς σου δίνει κουράγιο,
όσο κάθε φθινοπωρινό δέντρο στη μέση ενός χειμώνα που ξέχασε να έρθει σε ηρεμεί,
όσο κάθε φορά που λες οτι όλα πάνε σκατά σε διαψεύδει,
όσο υπάρχουν ταξιτζήδες που σου βάζουν floyd στο δρόμο για το σπίτι,
εγώ θα την αγαπάω.

Παρά τα σκοτάδια της.


[Α, ναι, ξέχασα:
What have we found?
The same old fears.]

9 σχόλια:

elwindupbird είπε...

! καταλαβαίνω.. όλοι την αγαπούν!
εκτός από μένα. :)

casper85 είπε...

Καλά μωρέ, δεν πειράζει :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

αχ θεσσαλονίκη :)

ΥΓ κυρίως τα σκοτάδια της

casper85 είπε...

κυρίως :)

elwindupbird είπε...

εντάξει, το αλλάζω. εκτός από τα σκοτάδια της λοιπόν. :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

τελικά είναι σαν τα σουβλάκια η θεσσσαλονίκη: κάτι βγάζει ο ένας, κάτι προσθέτει ο άλλος, αλλά σ'όλους αρέσει με κάποιον τρόπο :)

casper85 είπε...

Χι, χι, χι!
Τι τέλεια σκέψη!

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

είναι που δεν διαβάζω για την εξεταστική ακόμα, όταν αρχίσω θα ισοπεδωθεί κάθε φαντασία :P

Φιλημένη μες τους Κινηματογράφους είπε...

αχ, αχ! Και τι να πρωτοπεις για αυτό το μέρος. Ποιος το είδε και δεν το ερωτεύτηκε! Λατρεία απλά.

Καλως σε βρήκα!