15/5/10

Το τραπέζι

Μιλάω πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό για το κατά πόσο αλλάζει ένας άνθρωπος. Πολλοί άνθρωποι τριγύρω μου, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, έχουν αυτή την απορία μέσα τους: «Αλλάζει ένας άνθρωπος; Και πόσο; Και ως πότε;» 
Και πάντα μου έρχεται στο μυαλό η σχηματοποίηση που μου είχε κάνει μια φίλη μου πριν από καιρό.
   «Είσαι ένα τραπέζι. Ένα ξύλινο, ορθογώνιο τραπέζι. Αυτό δεν αλλάζει. Αυτό είσαι.Υπάρχουν πράγματα που δεν αλλάζεις γιατί αυτά καθορίζουν το ποια είσαι. Μπορείς ωστόσο να λειάνεις τις γωνίες σου για να μην πονάνε οι άλλοι όταν πέφτουν επάνω τους και για να μην πονάς κι εσύ όταν πέφτεις πάνω στους άλλους. Πάλι τραπέζι θα είσαι. Ένα ξύλινο, ορθογώνιο τραπέζι. Απλά οι γωνίες σου θα είναι λίγο πιο στρόγγυλες.»
Και κάθε φορά που ακούω ότι κάποιος δεν θέλει να αλλάξει ή δεν μπορεί να αλλάξει ή διστάζει να αλλάξει, θέλω πολύ απλά να πω: «Μα δεν χρειάζεται να αλλάξεις. Απλά προσπάθησε να λειάνεις λίγο τις γωνίες σου»
Αλλά δεν θα καταλάβει!
Με δεδομένο λοιπόν ότι είμαι ένα τραπέζι και με δεδομένο ότι το καλοκαίρι είναι σχεδόν εδώ (σίγουρα όχι σήμερα που βρέχει), νομίζω ότι θα κάνω καλή παρέα με μερικές καρέκλες, ένα μπαλκόνι και μια κάσα μπύρες.
Εσύ τι είσαι; Και ποιες γωνίες έχεις να λειάνεις;

2 σχόλια:

kihli είπε...

καλή μου,είμαι το μπαλκόνι-

θα έχω πάντα χώρο για να κάτσουν τα τραπέζια και οι καρέκλες,ίσως ίσως και κάποιες γλάστρες με λουλούδια,μπορεί και σακούλες με σκουπίδια γιατί πάντα παίζει κι αυτό το ενδεχόμενο,επίσης μπορεί να με χρησιμοποιήσουν προσωρινά και ως αποθήκη,μικρό το κακό.

θα είμαι το μπαλκόνι.


να έρχονται και να μου δίνουν ζωή και να μου φέρνουν νέες ιδέες.

θα φροντίσω τις επικίνδυνες γωνίες να τις φτιάξω,τα κάγκελα θα είναι ψηλά να προστατεύουν,μή φοβηθείς,έλα

και φέρε κι άλλους καλούς

κι αν μαζί έρθουν,κάποια στιγμή,κι αυτοί που θέλουν απλά τον χώρο μου να χρησιμοποιήσουν,να αφήσουν τα σκουπίδια τους και να φύγουν,μην ανησυχείς,εμένα δε θα με χαλάσουν.

χαλασμένοι μέσα τους θα είναι και μπροστά τους θα το βρουν.

λατρεμένο το ποστ σου,και συμφωνώ μαζί σου. δε χρειάζεται να αλλάξεις,χρειάζεται να "συμπορευτείς".

casper85 είπε...

@ kihli: "κι αν μαζί έρθουν,κάποια στιγμή,κι αυτοί που θέλουν απλά τον χώρο μου να χρησιμοποιήσουν,να αφήσουν τα σκουπίδια τους και να φύγουν,μην ανησυχείς,εμένα δε θα με χαλάσουν..."
Πώς το λένε αυτό; Μεγαλοψυχία; Αδιαφορία για ό,τι δεν αξίζει; Έχω δει τόσα που πλέον δεν με στεναχωρούν πράγματα που δεν αξίζουν; Και πόσο τρελές άμυνες πρέπει να έχεις για να καταφέρεις να το κάνεις;
Κάτι ήξερα τελικά όταν έλεγα οτι θέλω λιγάκι να σου μοιάσω! :)